باسمه تعالی
حضرت آیت الله مومن
فقیه محترم شورای نگهبان
با سلام و احترام
این روزها و به مناسبت سالگرد تاسیس و تشکیل شورای نگهبان که اگر بر اساس فلسفه وجودی خود انجام وظیفه و اداء دین می کرد می توانست سنگر نفوذ ناپذیری برای احکام نورانی اسلام و قانون اساسی و حقوق شهروندی ملت بزرگ ایران محسوب شود، مصاحبه ها و مقالات فراوانی در ستایش و تعریف از عملکرد آن شورا در رسانه ها پخش و منتشر شد. مناسب بود که در قبال این ستایش ها فرصتی هم به صاحبان اندیشه و نظر داده می شد تا کارنامه آن شورا را در سه دهه گذشته مورد نقد و بررسی قرار دهند. اما وجود ملاحظات بسیار و ندادن فرصت در اظهار نظر به دیگران در کنار این باور جامعه که گوش شنوایی در قبال نقد وجود ندارد و آنچه به جایی نرسد فریاد است، موجب مرگ انگیزه ها در بررسی عملکرد شورای نگهبان و موضوعاتی مشابه از سوی صاحب نظران فرهیخته و پژوهشگران فهیم وبا بصیرت شده است که از این آفت بزرگ و فراگیر در حوزه اندیشه باید به خدا پناه برد. اما اینجانب به عنوان سربازی که از آغاز نهضت حضور داشتم و سختی ها و تلخی های مبارزه را به جان خریدیم و وفادار به ملت و نظام مورد درخواست آن ها بوده و هستم، تاکنون تزلزلی در خود راه ندادم و در دفاع از حقوق حقه اجتماعی مردم و آزادی های مشروع آنان دریغ نورزیدم. بواسطه عشق و انسی که با مردم و ایران عزیز و منافع ملی دارم نتوانستم نطاره گر آتش افتاده در خرمن هستی ملک و مملکت باشم و در برابر ترک و تعطیلی و تفسیر های من در آوردی از قانون اساسی و تضیع حقوق مردم و تیشه زدن به ریشه اسلام و روحانیت و به مسلخ کشاندن کشور، سکوت کنم. یا توجیه گر اظهارات سخیف و دور از منطق و احیانا خرافی و تصمیمات خلق الساعه و ویرانگر و رفتارهایی از سر افراط و تفریط در زندگی و باور های مردم و مسائل داخلی و روابط بین الملل و سیاست خارجی است، باشم. لذا هرازچندگاهی بنا به مناسبت ها و برای ثبت در تاریخ هم که شده با قبول پیامدها و تبعات آن شرط بلاغ بجا آورده و نظرات خود را بیان می کنم. باور دارم رنجی که امروز مردم ایران از ناآگاهان و تازه بدوران رسیده ها می کشد، از سکوت آگاهان و عالمان در شرائط گوناگون بویژه امروز است.
از این میان اظهار نظر های مختلف تنها با شما در ارتباط با بخش هایی از مصاحبه مورخ بیست پنجم تیرماه ۱۳۸۹ سخن می گویم، زیرا شما را فقیهی آگاه و با سابقه در انقلاب و نظام اسلامی میدانم. از باب “فذکر فان الذکر تنفع المومنین” مواردی را دوستانه با شما و مردم در پرتو عملکرد دو دهه آخر شورای نگهبان در تفسیر قانون اساسی در محورهای رابطه اعمال حقوق ملت، حکومت و مردم، برخود با مصوبات مجلس شورای اسلامی در ادوار مختلف و رعایت حقوق جناح های سیاسی و حق مردم در انتخابات های گوناگون در میان می گذارم. اگرچه گفته اید جز اظهار نظر امام و رهبری اظهار نظر دیگران برایتان مهم نیست ولی به یقین این بیان عام، شامل رضای خدا و عموم بندگان او نخواهد بود.
در بخشی از مصاحبه فوق الذکر گفته اید که مهمترین توقع از اعضای شورای نگهبان انجام وظائف قانونی است که اعضا باید در بررسی مصوبات نهایت دقت را داشته باشند تا سر سوزنی به اسلام و قانون اساسی لطمه وارد نشود. در این ارتباط از شما میخواهم نگاهی گذرا به تفسیرهای درخواستی دولت و یا مرتبط با دولت در دورهای ریاست جمهوری آقایان هاشمی رفسنجانی، خاتمی و احمدی نژاد داشته باشید و آن ها را بصورت اجمالی با یکدیگر مقایسه کنید. همچنین مناسب است بررسی کوتاهی نیز از مصوبات مجلس شورای اسلامی در دوره ششم و هفتم و و تصمیمات و احکام این شورا در قبال آن مصوبات داشته باشید. شاید مناسب باشد پا را کمی فراتر گذاشته و به بررسی ادوار سوم تا هشتم مجلس شورای اسلامی که ریاست آنها بر عهده بنده و آقایان ناطق نوری، حداد عادل و لاریجانی است، بپردازید. در این راستا رویه های مختلف آن شورا که متاثر از مسائل جناحی و سیاسی بوده را یکبار دیگر مرور کنید و سپس به داوری و قضاوت در باب عملکرد آن شورا اقدام کنید. در این نوشتار سعی می کنم مواردی به اجمال جهت یادآوری شما و مردم فهیم ایران بعنوان نمونه ای کوچک از عملکرد آن شورا بیان کنم.
اشاره کردید که برخی مدعی هستند که نطارت شورای نگهبان بر انتخابات از ابتدا استصوابی نبوده است. جنابعالی مستحضرید که مسئله استصوابی بودن نطارت بر اساس تفسیر شورای نگهبان بعد از ارتحال امام پیش از اعلام در جامعه، در جمع خصوصی بیان شد. این امر بطور رسمی در سال ۱۳۷۰ طی سوالی از سوی آیت اله رضوانی (مسئول انتخابات وقت از طرف آن شورا) که خواستار تفسیر شورای نگهبان از نحوه نظارت در انتخابات شده بود مطرح گردید و دبیر وقت شورای نگهبان آیت اله گیلانی در پاسخ، نظارت استصوابی را بصورت کتبی به آیت اله رضوانی اعلام وسپس برای مسئولین از جمله اینجانب ارسال شد. ما معتقدیم آنچه تحت عنوان نظارت استصوابی توسط شورای نگهبان اجرا می گردد به جای اصلاح و به صواب رساندن تصمیمات و رفتار های مجریان، یک خود مختاری بی حد و مرز است که اصل برائت را نفی و تفتیش خصوصی ترین عقاید داوطلبان و احاطه بر ضمیر اشخاص را بخشی از رسالت خود می داند. این در حالی است که شورا و اعضا آن خود علت تامه وتعیین کننده در عمل نیستند و افکار و اندیشه های پشت صحنه با برخی از افراد شورای نگهبان که فعال ما یشاء بوده، بنام شورا عمل می گردد. در باب اثبات این سخن و از باب نمونه به رد صلاحیت مهندس مرتضی الویری نماینده ادوار مختلف مجلس شورای اسلامی و عضو هیات رئیسه مجلس در دوره ای که آقای یزدی هم از اعضای هیات رئیسه بودند، اشاره می کنم. هنگامیکه آقای الویری دلیل رد صلاحیت خود از آقای یزدی عضو شورای نگهبان و بعضی از حقوق دانان را جویا می شود، در پاسخ به وی می گویند مگر شما در انتخابات دوره هشتم کاندیدا بوده اید!!!.
جناب آقای مومن شما به خوبی میدانید که برخی از نمایندگان مجلس در دوره های مختلف بعلت وجود شبهه در عملکرد شان و یا دارایی و اموال شان با شیوه های غیر متعارف و ناسازگار با قانون رد صلاحیت شدند، اما پس از مدتی بدلیل تعلق خاطر جناحی به یکباره همین افراد نور چشمی شدند. من به دلیل حرمت اشخاص و موازین شرعی نام آنان را نمی برم اما اگر شما فراموش کرده اید بفرمائید تا جزئیات آن را بعنوان بخشی از عملکرد آن شورا برایتان ارسال کنم.
یکی از حقوق اساسی ملت حق انتخاب شدن و انتخاب کردن است که این حق متاسفانه در پرتو نگرش آن شورا نادیده گرفته شده است. رد صلاحیت فله ای افراد و محروم کردن مردم از حق انتخاب شدن و انتخاب کردن بر اساس کدام موازین حقوقی و شرعی تاکنون انجام شده است؟ براستی رد صلاحیت ۴۰ نماینده که در ادوار مختلف مجلس حضور داشتند و همگی متعلق به یک جریان سیاسی بودند به چه جرمی صورت گرفت؟ بطور نمونه مهندس نوروزاده نماینده ۵ دوره مجلس و از چهره های قابل و متخصص کشور در حوزه صنعت به چه گناهی رد صلاحیت شد؟ آقای دکتر عباسی فرد و مرحوم آقای زواره ای آیا جز اعتراض به عملکرد برخی از اعضای آن شورا و نداشتن روح اطاعت بعد از تائید های مکرر در انتخابات متفاوت از جمله مجلس، خبرگان و ریاست جمهوری، جرمی داشتند که رد صلاحیت شدند؟ جراحی شورای نگهبان در انتخابات ششم را به یاد می آورید که در آن نفر ۳۲ لیست جناب آقای حداد عادل به جای نفر ۲۸ آقای علیرضا رجایی قرار گرفت. در آن جراحی موفق سه تن از دایره ۳۰ نفر تهران بیرون رانده شدند و جالب آنکه آقای رجایی که در دور اول تائید صلاحیت شده بود و رای نیز آورده بود، بعد از جایگزینی آن شورا، در مرحله دوم رد صلاحیت و از شرکت در آن مرحله محروم شد !!! این رفتارهای متناقض وخلاف شان شورای نگهبان تنها بخش ناچیزی از عملکرد آن شورا در دو دهه گذشته بوده است. جای تاسف است که شورای نگهبان این حافظ شرع و قانون اساسی امروزه به شورای کسب و حفظ قدرت یک جناح سیاسی که اعضای آن متعلق به آن جریان هستند، تبدیل شده است و آن جایگاه رفیع در قانون اساسی را به این سطح تنزل داده است.
برادر گرامی آیت اله مومن
پرسش های بسیاری در ذهن تاریخی مردم ایران نسبت به عملکرد آن شورا وجود دارد که در مقطعی مناسب باید پاسخگوی آن باشید که از آنجمله می توان به برخود های دوگانه در تفسیر از شرع و قانون اساسی در قبال مصوبات مجلس در دورهای مختلف، رد صلاحیت گسترده داوطلبان به جرم اندیشه و تعلق به جریان های سیاسی دیگر، نحوه برگزاری انتخابات و نیز جابجا کردن منتخبان اشاره کرد. حتما بیاد دارید که در انتخابات دوره پنجم در شهرستان میبد و اردکان شخص پیروز در ایام تعطیلات نوروزی با ابطال تعدادی از صندوق ها رای در حوزه انتخاباتی مبیبد مغلوب اعلام گردید و رقیب ایشان به مجلس راه یافت. و یا در فریدون کنار در دوره ششم آن جابجایی منجر به آن حوادث تلخ شد. متاسفانه باید اذعان کرد که همه این موارد توسط شورای نگهبان انجام شد لذا با عذر خواهی از اعضای محترم آن شورا بیاد مردی می افتم که می گفت نمی دانم چرا هر چه از اهل محل گم می شود مرا متهم می کنند و عجیب آن است که تمام آن ها در خانه من پیدا می شود.
در پایان یکبار دیگر شما را به بررسی عملکرد آن شورا و حاکمیت در قبال انتخابات دوره نهم که نهال تخلف و تقلب را در کشور را به بهانه های واهی بوسیله نهادهای نظارتی و اجرایی نهادینه کرد، و در دوره دهم ریاست جمهوری بعد از آن تقلب آشکار که با خروش و اعتراض مردم در اعاده حق رای شان تبلور پیدا کرد، دعوت می کنم. آیا بعد از ورود این آثار مخرب و زیانبار به کشور و نظام وقت بازخوانی، بازنگری و اصلاح در رفتار آن شورا فرا نرسیده است؟ آیا با صرف تعریف و تمجید و گفتن اینکه سر سوزنی تخلف از اسلام و قانون اساسی نشده است می توان مردم هوشیار، فهیم و پرسشگر ایران را قانع کرد؟
والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته
مهدی کروبی
۳۰ تیرماه ۱۳۸۹

دکتر سیدمحمدرضا خاتمی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، گفت:« این ادعای مطرح شده از سوی رجانیوز و فارس کاملا دروغ است، بنده برای شرکت در یک کنفرانس علمی به مونیخ رفته بودم و رسما هم این موضوع را از قبل به مسئولان دانشگاه اطلاع داده بودم.»

وی افزود:« بنده تنها در این کنگره شرکت کردم و هیچ برنامه دیگری هم نداشتم، همراه بنده 50 پزشک از جمله برخی از پزشکان سپاه پاسداران حضور داشتند.»

نائب رئیس مجلس ششم تصریح کرد:« این رسانه‌ها در شرایط بد اقتصادی که مردم با آن مواجه هستند اهداف خاصی را با مطرح کردن چنین دروغ‌هایی دنبال می‌کنند، آن‌ها در حالی که مردم با مشکلات معیشتی مواجهند می‌خواهند اینگونه القا کنند که عده‌ای به دنبال ثروت اندوزی، رفاه و تنعم خودشان هستند.»

خاتمی ادامه داد:« الحمدالله ما زندگی پاکی داشته و داریم و خودشان هم کامل در جریان هستند.»

دبیرکل سابق جبهه مشارکت ایران اسلامی تاکید کرد:« من مصاحبه‌ای بسیار بسیار رقیق و روشن با روزنامه شرق انجام دادم اما ظاهرا آقایان تاب هیچ نقدی را ندارند و وقتی توان پاسخ منطقی را ندارند به دروغ و تهمت رو می‌آورند که نمونه آن را در خبر رجانیوز و فارس و مطلبی که روزنامه کیهان منتشر کرده بود شاهد هستیم، البته ما به این روش‌ها عادت داریم.»

وی خاطر نشان کرد:« اینگونه تلاش‌ها و دروغ‌پردازی‌ها هیچ خللی در روش ما ایجاد نخواهد کرد و مردم فهیم ایران نیز فریب اینگونه دروغ‌ها را هیچ وقت نخورده و نخواهند خورد، ما راهمان را ادامه خواهیم داد و در کنار مردم خواهیم ماند.»

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نوروز متن کامل این اطلاعیه به شرح زیر است:

بسم الله الرحمن الرحیم

شهادت جمعی از هموطنان عزیز ما در حادثه تروریستی زاهدان قلب همه ایرانیان را به درد اورد.

جبهه مشارکت ایران اسلامی با ابراز انزجار از این جنایت هولناک با ابراز همدردی و عرض تسلیت به بازماندگان داغدار و مردم نجیب ، زحمتکش، مظلوم و سربلند سیستان و بلوچستان خواستار آن است تا با دقت و به دور از احساسات هرچه زودتر دست اندکاران و برنامه ریزان این جنایت شناسایی و به دست عدالت سپرده شوند.

سیستان و بلوچستان که مظهر همزیستی ایرانیان با مذاهب گوناگون و گویشها و زبانهای متفاوت و آداب و رسوم مختلف بوده است چندی است در آتش جهل و خشونت و کینه و انتقام میسوزد و شاهد حوادث تلخی است که چاره آن لزوماً مشت آهنین نیست بلکه پیش از آن با سرپنجه تدبیر و رأفت و حسن نیت با ساکنان آن خطه قابل پیشگیری است.

به نظر ما این بحرانها ریشه در سیاستهایی دارد که ایرانیان را بطور نامساوی درجه بندی می کند و برای آنها حقوق متفاوت قایل است که این سبب رشد تبعیض و احساس نابرابری شده وامکان سوء استفاده از نارضایتی مردم را توسط عوامل تروریستی وابسته فراهم می آورد.

امروز به روشنی روز آشکار شده است که سیاست ارعاب، خشونت و سرکوب که تنها دستاورد دولت کودتا است و متاسفانه بر همه ابعاد زندگی ایرانیان سایه انداخته و به طور مساوی و بدون هیچ تبعیضی در حق همه ایرانیان اعمال میشود ، سیاستی شکست خورده است که روز بروز هزینه زندگی شهروندان عادی را بیشتر می کند و البته بر خلاف تصورشان به بانیان و عاملان این سیاستها نیز سودی نمی رساند.

در این میان هرچند استعفای درد مندانه و مسوولیت پذیرانه نمایندگان زاهدان در مجلس شورای اسلامی، که خود انتقادی است بر اعمال این سیاست ناکارآمد، قابل تقدیر است اما چاره اصلی درد کنار گذاشته شدن کودتا گرانی است که ناکار آمدی آنها در تامین اولیه ترین نیازهای مردم یعنی امنیت، نان و آزادی به اثبات رسیده است.

جبهه مشارکت ایران اسلامی

25/4/89

دکتر حمیدرضا جلایی پور استاد جامعه شناسی دانشگاه تهران و عضو شورای مرکزی جبهه مشارکت در خصوص وضعیت فرزندش و ظلم هایی که در مدت یکسال بر وی و خانواده اش رفته با "جرس" سخن گفته و نسبت به شرایط بحرانی کشور و بی تدبیری حکومت داران ابراز نگرانی کرده است. این گفتگو در پی می آید:

آقای دکتر جلایی پور با خبر شدیم مادر محمد رضا بعد از بیست و پنج روز موفق به ملاقات با او شده است، می توانید از این ملاقات و آخرین وضعیت فرزندتان بگویید؟

بعد از بیست و پنج روز که او را گرفته اند و بی خبری ، مادرش توانسته حدود بیست دقیقه ( که البته گفتند پدرش نمی تواند با او ملاقات داشته باشد) ملاقات کند. در این ملاقات محمدرضا گفته است که در انفرادی نگهداری می شود و حتی به کتاب هم دسترسی ندارد. جالب است که محمدرضا در شرایطی دستگیر شد که منع تعقیب خورده و قرار وثیقه اش آزاد شده بود و دستگاه قضایی در تهران، نامه ی پاسپورتش را هم به او داده بود. اما ایندفعه با یک برگه ی دادسرای انقلاب مشهد ایشان را گرفتند. زمانیکه مادرش از او پرسیده چرا دستگیرت کردند؟ محمدرضا گفته است برای رفع پاره ای ابهامات. جالب است یعنی یک جوان نخبه ی رتبه ی یک کنکوربا مدال طلا و بعد از سه بار دستگیری و انفرادی بردن، دوباره دستگیرش می کنند تا رفع ابهامات بشود. پدرش هم نمی تواند با او ملاقات کند ( پدرش هم که شمر نبوده ، برادر سه شهید بوده و جزو لات مذهبی ها که به خانه ی مراجع حمله می کنند، نبوده). لابد بعد از بیست و پنج روز حتما می خواهند به او دروغ بگویند که پدرت را هم دستگیر کرده ایم .

وضعیت روحی محمد رضا چطور بوده است؟

وضعیت روحی اش خوب بوده اما آخر این چه ظلمی است، که نه فقط فرزند من بلکه تعداد زیادی از نخبگان جوان کشور را می گیرند و می اندازند به انفرادی. دلم برای قاضی ها می سوزد. بازپرس محمدرضا بالاخره بعد از پیگیریها نامه داده که محمدرضا با خانواده اش می تواند ملاقات کند. اما همین بازجوها نگذاشتند و این به این معناست که قاضی و بازپرس "هیچ کاره" هستند. یک سال است این بازجوها به رغم مخالفت قاضی، من و خانواده ام را سرگردان کرده اند و روی هوا نگه داشته اند، دوبار هم به خانه ی من تعرض کردند و بجای بازدید وسایل متهم، وسایل کار(رایانه) من را بردند. ظلم و زورگویی مگر شاخ و دم دارد؟

آیا این رفع ابهامات، هیچ همخوانی با شیوه ی بازداشت و تا مدتها بی خبری از وضعیت نگهداری محمدرضا دارد؟

بی ربط نیست. شاید آنها از این کار چند منظور داشته اند ، یکی حتما این بوده که وحشت ایجاد کنند و با توجه به اینکه من عضو مشارکتم، خواسته اند با یک تیر دو نشان بزنند هم محمدرضا را دستگیر کنند و هم مثلا توی دل ما را خالی کنند.

نکته ی دوم اینکه شاید توهم داشتند که با هجوم به خانه شاید چیزی پیدا کنند که همین دستخط زیبای آقای خاتمی که تبریک برای تولد محمد رضا داده بود را بردند.

ظاهرا به نظر عده ای انفرادی یکی از راههای شکستن جوانها است و اصولا اینها از آدم سرفراز خوششان نمی آید، آدم خوب برای اینها کسی است که سرشکسته باشد ، خصوصا بهترینش کسی است که اعتراف هم بکند.

اجازه بدهید یک مقدار بحث را از وضع محمد رضا بالاتر ببریم و به یک آسیب اساسی سیاسی اشاره کنم. آدم دلش می سوزد برای کشور و تاسیس جمهوری اسلامی این همه خون داده شده ولی شاهد هستیم که پدیده ای در ایران شکل گرفته به نام "بازجو سالاری" و این پدیده به صلاح کشور وحتی به صلاح کسانی که این دستورات را می دهند نیز نیست.

ببینید این جا دقیقا منظورم از بازجو سالاری چیست. منظورم این نیست که یک کشور احتیاج به کارشناس و بازجوی امنیتی و اطلاعاتی ندارد ، در هر کشوری تبهکار و مافیای اقتصادی و جاسوس هست همانطور که یک کشور به پزشک و مهندس نیاز دارد به کارشناس و بازجو هم نیاز دارد که این تبهکاران را شناسایی کنند . به نظر من بازجوسالاری این نیست که کشور متخصص امور امنیتی نمی خواهد، بلکه بازجوسالاری به این معناست یک عده ای می توانند در بخش "پنهان" حکومت، تصمیم بگیرند و نخبگان این کشور را دستگیر کنند و آنها را با انفرادی بشکنند و اعتراف بگیرند و برای این کار "تام الاختیار" هستند و تقریبا قاضی هم حق دخالت ندارد. و این بازجو ها این اطلاعاتی را که به نام زندانی می سازند می توانند در اختیار فردی مثل آقای شفق بگذارند. آقای شفق کسی است با وقاحت می تواند به نام یک شخصیت امنیتی با آبروی سرمایه های انسانی کشور مثل آقای خاتمی، هاشمی تا آقای خوئینی ها بازی کند. این نکات مذکورهمان بازجو سالاری است . "بازجو سالاری" یعنی اینکه می توانند دانشجویان نخبه ی دانشگاهای معتبر کشور و برندگان المپیادیها را دستگیر و بدون دغدغه انفرادی کنند واز لحاظ روحی له کنند. ببینید الان بعد از یک سال من بازهم چهار المپیادی را می شناسم که دستگیر کرده اند. در کجای دنیا نخبگان جوان و المپیادیهایشان را دستگیر می کنند و در انفرادی نگه می دارند ، فقط در سیستم بازجوسالاری است که این امر امکان پذیر است.

ببینید کسانی هستند که نگرانند و می گویند در یک سال اخیر کشور امنیتی- نظامی شده است . البته جای نگرانی هم دارد. ولی من می خواهم به نکته ی ظریفی اشاره کنم و آن این است که با نظامی گری متعارف هم رو به رو نیستیم. نظامی گری متعارف مثلا تجربه ی دهه ی هفتاد کره و شیلی است ، تجربیاتی که تلخ بود اما نکات مثبت هم داشت مثلا با امنیتی که برقرار کردند اقتصاد و بروکراسی ویران آن کشور ها را سازمان دادند در صورتی که در کشور ما نظامی گری با یک "لات- مذهبی گرایی" و بازجو سالاری همراه شده است. دیدیم که در خانه مراجع ریختند به نوه ی امام نا نجیب گفتند به آقای هاشمی گفتند یا آدم شو یا حذفت می کنیم .این نظامی گری توسعه و بروکراسی دوره ی هاشمی و خاتمی را هم دارد ویران می کند و حالا به جان بچه ها ی انقلاب افتاده اند. البته من الان می خواهم راجع به سه پیامد مخرب سیاسی همین بازجو سالاری برای کشور صحبت کنم.

اول این که ببینید پنج سال است که به قول آقایان مملکت یکپارچه شده و اصولگرایان پیروز شده اند. آنها مدعی بودند که اصلاح طلبان و قبلا هاشمی کشور را درست و اصیل اداره نکرده اند. حالا ببینیم ثمره کارحامیان بازجو سالاری و لات مذهبی گرایی از منظر آمار اعدام چه شده؟ طبق آمار سالی که خاتمی کشور را تحویل داد اعدامهای کشور سالی هشتاد نفر بوده است اما الان چهار صد نفر یعنی پنج برابر شده است در صورتی که کشوری که در این پنج سال به قول مدعیان اصیل اداره شده باشد باید تعداد آمار اعدامها از زمان خاتمی پایین تر بیاید نه این که پنج برابر شود. به نظر من یکی از دلایل افزایش اعدامها به همین "بازجوسالاری" و لات- مذهبی گرایی مربوط می شود. الان کشور ایران با احتساب تناسب جمعیت اولین کشوری است که این تعداد اعدام را دارد.حال باید پرسید آیا ترکیه و مالزی و اندونزی کشور مسلمان نیستند، که مجبور نیستند این همه افراد را اعدام کنند.

دومین پیامد بالا بردن سطح اتهامات به کشور است. من اصلا در مورد کهریزک بحث نمی کنم دستگاه قضایی باید این مسئله را روشن کند.ولی بالاخره یکی از اتهامات بحث تجاوز در کهریزک بوده است که همین اتهام کافی است. بینید صحرای کربلا که در بین ما شیعیان ضد انسانی ترین حادثه بوده اما در آن اتهام تجاوز نبوده. یا شصت سال است که اسرائیلی ها به عنوان یک دولت غاصب بدترین جنایات را در حق فلسطینی ها انجام دادند اما اتهام به تجاوز نبوده است. این بالا رفتن سطح اتهامات به همین گرایش "لات- مذهبی" گرایی مربوط می شود.

نکته سوم این است که زندان به جای اینکه زندان مافیا و تبهکاران باشد زندان نخبگان دانشگاهی شده است که با این کار آبروی کشور را برده اند و این هم یکی از پیامدهای بازجو سالاری است. دستگاه قضایی که قضاتش در برابر بازجوها سخیف شده اند.

در بازجو سالاری بازجوی موفق کسی است که می تواند طبق یک توهم سیاسی شهروند بی گناه را دستگیر کند و به انفرادی بیاندازد و برای آنها پرونده سازی کند و اعتراف از آنها بگیرد. اما اگر نتواند از زندانیان اعتراف بگیرد، خانواده زندانی را سرگردان می کند.

یکی از نگرانی های دیگر گسترش ابعاد "شکنجه سفید" است. شکنجه سفید از شکنجه سرخ بدتر است در شکنجه سرخ یا سیاه مثلا زندانی را می زنند اما بعد زندانی از هوش می رود و دیگر چیزی نمی فهمد اما شکنجه سفید بدتراست و یک جوان المپیادی را نود روز در انفرادی نگهداری می کنند این چه معنایی دارد؟

آیا فکر می کنید این بازجوها به شکل خودسرانه عمل می کنند یا زیر نظرنهاد خاصی اقدام به این اعمال غیرقانونی می کنند؟

این همان "بی تدبیری" است که تحت عنوان اقدامات "دولت پنهان" می توان فهمید. مهمترین دلیلی که اجازه داده می شود تا این کارها صورت بگیرد این است که تصور می کنند با این بازجو سالاری این جنبش را خوابانده اند در صورتی برخلاف تصورشان با این اقدامات جنبش "عمیق" شده است. ببینید در طی یکسال انتقادات مردم که در سطح دولت نهم و دهم بود به سطح نظام کشیده شده. خودشان اینرا باور ندارند چون خودشان را پیروز می دانند و از خودشان تعریف می کنند و از صدا و سیما پخش می کنند و خودشان هم باور می کنند و در این میان جوانان نخبه و متعهد این کشورقربانی می شوند.

قاضی می گوید من کاری نمی توانم انجام دهم در حالی که قضات کشور باید در آن قسمتی که زور هست نظارت داشته باشند. اگر کسی که زور و قدرت دارد که جوانان کشور را زندانی و انفرادی کندو روی آن نظارت قضایی نباشد عدالت در آن کشور مخدوش شده است. ولی مثلا مطربی که به قول خودشان فسق و فجور کرده لطف دولت دهم شامل حالش می شود. اما جوانان مومن و نخبه کشور با زبان روزه باید در انفرادی باشند و از حق داشتن کتاب هم محروم باشند.

آقای دکتر برخوردهای غیرقانونی با نخبگان فکری و المپیادی ها وموج فرار مغزها و مهاجرت نویسندگان و روزنامه نگاران را با توجه به سخنان احمدی نزاد که گفته است باید به گونه ای عمل کنیم که کسی که کار فکری می کند فراغ بال داشته باشد چگونه ارزیابی می کنید؟

آنچه که شاهدش هستیم یک جریان "نخبه ستیزی" است. در چهار و پنج سال اخیر هم مدیران نخبه را اخراج یا بازنشسته کردند و یک ضد نخبه گری علیه جوانان در جریان است مثلا قبولی های فوق لیسانس را حذف می کنند یا کسانی که در زندان سیاسی هستند معدل تحصیلاتی اشان فوق لیسانس است. فعلا عدالت بد قواره ی دولت دهم شامل مطربان سی ساله لس انجلس می شود نه دانشجویان نخبه ، متعهد و سرفراز کشور.

با توجه به اینکه شما یکی از اساتید برجسته حوزه جامعه شناسی کشور هستید عواقب ناگوار این گونه برخوردها با مدیران و نخبگان را برای آینده کشور چگونه می بینید؟

من یک جامعه شناس معمولی هستم. در پاسخ به سوال شما یک مقداری اشاره شد. باز می توان گفت از مهمترین عواقب این نخبه ستیزی این است که این برخوردها همانند خوره "علیه" توسعه کشور خواهد بود . کشور ما حداقل ده میلیون فقیر مطلق، یک و نیم تا سه میلیون معتاد و ده میلیون افسرده و پنج میلیون بیکار دارد خوب چنین جامعه ای باید توسعه یابد تا این مشکلات را برطرف سازد و همین نخبگان کشور باید برای توسعه آن کار کنند. این لات مذهبی هایی که به خانه مراجع حمله می کنند فقط می توانند این کار را انجام دهند آنها که نمی توانند کشور را اداره کنند. نتیجه اش همین است که می بینیم بعد پنج سال، چهارصد میلیارد به اقتصاد کشور وارد شده همه شاخص ها آمده پایین تر ... و کار به جایی می رسد که کشورهای کوچک خلیج فارس، سفیرشان علیه کشور ما خط و نشان بکشند.

با توجه به اینکه تا الان تمام راههای قانونی و اداری را در خصوص پرونده محمد رضا طی کردید و در مصاحبه ای هم که داشتید از رهبری خواستید تا به این وضعیت رسیدگی کنند آیا امیدی به پاسخگویی به این وضعیت غیرقانونی است؟

"مشی ما قانونی است" و هر بلایی هم که سرمان بیاورند به شیوه قانونی عمل می کنیم. اما در عین حال توضیح می دهیم که چه ظلمهایی می شود. عدالت پیش کش دولت دهم، اقلا ظلم نکند. منظور من از آن مصاحبه این بود که من شرح حالم را بگویم. گفتم یکی از برادرانم که پاسداربود توسط عوامل مسعود رجوی ترور شد و دو تا دیگر از برادرانم در عملیات بیت المقدس در خط مقدم شهید شدند و یکی از بردارانم هم که سی و هفت سال داشت و پزشک بود از غصه این برادرانم سکته کرد. منظورم این بود که ما یک مد ت گرفتار ترورهای مسعود رجوی بودیم، بعد گیر آدم کشی صدام حسین افتادیم. و در دوره ی اصلاحات هم گیر مرتضوی افتادیم و حرفم این بود حالا گرفتار بازجو سالاری شده ایم و انتظار رسیدگی داریم. اگر بچه من قاچاقچی بود این همه مشکل نداشت. داخل زندان خانواده های قاچاقچیان می آیند و فرزندانشان را ملاقات می کنند و هیچ مشکلی ندارند.ببینید دکتر داود سلیمانی یک فرد مومن و مذهبی و دین پژوه چهارده ماه در زندان تحت بدترین شرایط است، خوب کی باید رسیدگی شود.

آیا وکیل محمدرضا دسترسی به پرونده دارد؟ و چه اقداماتی را برای پیگیری وضعیت محمدرضا انجام خواهید داد؟

اصلا نمی گذارند که محمد رضا وکیل داشته باشد و من که پدرش هستم نمی توانم با او ملاقات کنم. بعضی بازجو ها خود را آدمهای قدر قدرت و صاحب حق می دانند و آدمهای سرشکسته ومطیع و اعتراف کن می خواهند و اصلا یک دید اخلاقی، انسانی و دینی حاکم نیست. دعا می کنم کشور را از این خوره ای که به آن افتاده است نجات دهد و دوم اینکه به همین روش های قانونی ما ادامه می دهیم و ظلم هایی که می بینیم را بیان می کنیم و اگر زندان هم رفتیم ترسی نداریم و اگر بعد از آن چیز دیگری گفتیم آن دیگر "معجزه" انفرادی است!

در آخر چه صحبتی دارید؟

امیدواریم با کمک خدا این مصیبتها و ظلم ها از سر کشور رفع شود. بازجویی سالاری مثل "سم" برای کشور است این بازجو سالاری نه به توسعه کشور کمک می کند، نه جنبش اجتماعی را مهار می کند و زحمات کارشناسان امنیتی وبازجویان حرفه ای را هم که باید قاتلان و جاسوسان را دستگیر کنند ، بی اجر می کند .

منبع: جرس

به گزارش کلمه، میرحسین موسوی در ابتدای این دیدار ضمن تسلیت شهادت حضرت موسی بن جعفر و تبریک مبعث پیامبر گفت: امام موسی بن جعفر (ع) در بین ائمه بیشترین مدت زندان را داشتند و رنج زندان را بر چشم پوشی و برگشت از حقیقت ترجیح دادند. امروز نیز پیروان این امام همام با تاسی به سیره این بزرگوار رنج زندان ها را برگزیدند.

وی سپس به مناسبتهای تاریخی در تیرماه اشاره کرد و گفت: ما در تیر ماه با حوادث بزرگی روبرو بودیم که به دلیل فضای سیاسی امروز تفسیر این حوادث و فهم آنها اهمیت بیشتری پیدا کرده است.

میرحسین موسوی با یادآوری حادثه دلخراش هفتم تیر و شهادت آیت الله بهشتی ادامه داد:"جریان هفتم تیر یک مسئله دیروز نیست بلکه نگاه ما به آن رویداد بزرگ کلید فهم بسیاری از اتفاقات بعد از هفتم تیر است.

وی ترور شهید بهشتی و یاران ایشان و ترورهای بعد و انفجار دفتر نخست وزیری و شهادت شهیدان رجایی و باهنر را مساله ای قابل اهمیت دانست و افزود:"با وجود گذشت زمان هنوز جا دارد که این ترورها در مقابل روی ما باشد."

میرحسین موسوی با ابراز تاسف از دست دادن چهره ها ادامه داد:"ما با از دست دادن آن چهره ها نگاه های انسانی و مهمی را در تاریخ خود از دست دادیم و عده ای عمدا می خواستند نظام را از نیروهای زبده و متعهد و آزادی خواه تهی کنند."

میرحسین موسوی به تمام جوانان توصیه کرد که به بازخوانی اندیشه های شهید بهشتی و دیگر صاحب نظران انقلاب بپردازند.

وی تاکید کرد:"متاسفانه آثار و اندیشه های شهید بهشتی آن طور که شایسته بود مورد توجه قرار نگرفته است. ایشان یک کتابی دارند که حاوی سخنرانی های ایشان پیرامون قانون اساسی است به نام "مبانی نظری قانون اساسی" که بنده مطالعه آن کتاب را به همه همراهان جنبش سبز توصیه می کنم."

وی در بخش دیگری از سخنان خود به ماجرای ۱۸تیر اشاره کرد و گفت:"یکی از وقایع دلخراش تاریخ ماست که همه نیروهای علاقمند به جمهوریت نظام در مورد آن به قضاوت فرا خوانده می شوند."

میر حسین موسوی تصریح کرد:"اگر با آن رویداد تلخ درست برخورد می شد و مسببان آن فاجعه شناخته می شدند و به دلیل آن جنایات به صورت آشکار محاکمه و کیفر می شدند، ما حوادث حمله به خوابگاه ای دانشجویی را بعد از انتخابات نمی داشتیم."

وی ادامه داد:" ما بایستی یاد گرفته باشیم که در مقابل کژی ها بایستیم. تسلیم شدن باعث انحراف و فاجعه های بیشتر می شود. ایستادن در برابر کژی ها جنبه حیاتی و اساسی برای اصلاح واقعی دارد."

موسوی در بخش دیگری از سخنانش بر استفاده کردن از تجربیات گذشته و جنبش های مخالف تاکید کرد و گفت:" قبل از ظهور دیکتاتوری رضاخانی و بعد از مشروطیت خرده گفتمان های مختلفی در سطح جامعه مطرح بود که در عین اختلاف در یک نقطه با هم مشترک بودند و ان ظهور یک شخص قدر قدرت برای ایجاد امنیت و سامان دادن به بی سامانی ها بود."

میر حسین موسوی گفت:"جنبش سبز از گوناگونی اندیشه ها استقبال می کند و همواره گفته است این تکثر یک فرصت برای آینده ملت ماست و ما نقطه اتصال این گوناگونی گفتمان ها را ظهور و بروز یک رهبر تعریف نکرده ایم."

وی افزود:" ما نقطه اتصال را پایبندی به یک متن و آن اجرای بی کم و کاست قانون اساسی گرفته ایم و راه تحول را از طریق یک انتخابات آزاد و رقابتی غیر گزینشی پیش بینی کرده ایم."

میرحسین در انتها گفت:" پایبندی یک متن با هدف بدست آوردن حاکمیت مردم بر سرنوشت خود مارااز خطر استبداد آینده می تواند محافظت کند."

در ابتدای این دیدار صمیمانه سعید ا... بداشتی رئیس سازمان جوانان و دانشجویان مجمع نیروهای خط امام خمینی (ره) ضمن تشکر از حضور جناب آقای مهندس موسوی در جمع جوانان خط امامی تأکید کرد جمع حاضر با درک وجود معضلات و نارسایی های فکری و فرهنگی در بین اقشار مختلف جامعه معتقد است که حرکت صحیح موفق و موثر جریان اصلاحی و جنبش سبز در درک این حساسیت و لزوم نگاه جدی به بازسازی فکری و فرهنگی جامعه به ویژه نسل جوان و نوجوان از یک سو و از سوی دیگر ساماندهی و شکل گیری آنها در قالب های شناسنامه در جهت فعالیت های اجتماعی سیاسی و فرهنگی در بستر نو اندیشی و ایمان و صلاح صبر و استقامت می تواند مسیر آینده ما را امیدوارتر سازد و ما به عنوان جوانان اصلاح طلب خط امامی همچنان بر فعالیت در چارچوب قانون و حرکت در جهت تبیین اندیشه ای ناب و سبز امام معتقد به حول و قوه الهی ثابت قدم خواهیم بود.

در پایان وی ابراز امیدواری کرد در این ماه رجب و در آستانه ماه شعبان گرفتاری و مشکلات و حصر و بند از همه فعالان و دانشجویان و دلسوزان نظام انقلاب هر چه سریعتر ذایل و بر طرف گردد.

به گزارش کلمه ،متن کامل این بیانیه به شرح زیر است:

زندانها باید افتخار کنند که همنشین نیکان و پاکانی شده اند که فقط خواهان آزادی ، دمکراسی ، عدالت و سر افرازی انسان بوده اند و دغدغه ای ندارند جز سعادت ملت . امروز زندانها میزبان نخبگان علمی ، دانشجویان ، استادان ،روزنامه نگاران ،المپیادی ها ،طرفداران حقوق بشر هستند . شخصیتهای والایی که دولت و نهادهای دست اندرکار باید خودشان به آنها جایزه حقوق بشر بدهند به جای اینکه آنان را دربند کنند .

اینک به فهرستی از مظالمی که بر زندانیان روا می رود اشاره می کنم و به حاکمیت هشدار می دهم شما هم خودتان خانواده، خواهر، مادر، پدر، فرزند و برادر دارید. آنچه را که بر خود نمی پسندید بر این فرزندان غیور ملت نپسندید زندانیان را آزاد و تا تحقق روند آزادی مضیقه هایی را که بر آنان می رود ، برطرف کنید. به تعدادی از این ظلم ها که اکنون بر این زندانیان می رود اشاره می کنم نکاتی که خانواده های زندانیان سیاسی نگران آن هستند .

۱-بعد از بازداشت هر فردی طبق قانون اساسی باید علت دستگیری به او و خانواده اش گفته شود و جایگاه و موقعیت زندانی هم برای خانواده اش مشخص شود .

۲- طبق قانون باید متهم ظرف ۴۸ ساعت بعد از بازداشت تفهیم اتهام شود اما گزارش ها نشان می دهد این شیوه درباره بسیاری از زندانی ها رعایت نمی شود.

۳-مشخص نبودن مکان نگهداری متهم و بی اطلاعی خانواده از وضعیت زندانی شان خود مصداق شکنجه ، فشار روحی و روانی زندانی است که در باره برخی از بازداشت شده ها اعمال می شود.

۴-طی مراحل بازداشت ارتباط خانواده و متهم به طور کامل قطع است که فشار روحی و روانی زیادی برای متهم و خانواده ایجاد می کند و موجب نگرانی نسبت به سلامتی متهم و به ویژه شیوه های بازجویی می شود .

۵-وضعیت بد رفاهی زندان را به بیمارستانی بدون پزشک و پرستار تبدیل کرده است .این روزها از زندان اوین به ویژه بند ۳۵۰ خبرهای ناخوشایندی به گوش می رسد.بسیاری از عزیزان زندانی دچار بیماری و یا ضعف مفرط جسمی شده اند .چرا که کیفیت غذای زندان بسیار بد و میوه و سبزی در اختیارشان قرار نمی گیرد. طبیعی است که این عزیزان که بیش از یک سال است از غذای خوب، میوه و سبزی محرومند، دچار ضعف مفرط جسمانی و به تبع آن بیمار شوند..

۶-ایجاد محدودیت برای زندانیان در ارتباط با دیدار با خانواده هایشان مثل ممنوعیت ملاقات های حضوری و حتی ملاقات کابینی و از پشت تلفن و کم کردن زمان تماس تلفنی زندانیان موجب افزایش فشارهای روانی بر زندانیان سیاسی و خانواده هایشان شده است.خانواده های زندانیان مجبورند که برای بیست دقیقه ملاقات حضوری با عزیزانشان رنج رفت وآمد به دادستانی تهران را تحمل کنند و بارها به آنجا مراجعه و درگیر و دار بوراکراسی اداری برای گرفتن اجازه از دادستان تهران برای ملاقات گرفتار شوند. چرا دادستان تهران اجازه نمی دهد زندانیان طبق آیین نامه داخلی زندان ها به طور مرتب با عزیزان خود ملاقات حضوری داشته باشند؟

۷-رجایی شهر به عنوان یکی از زندانی های مخوف و دور از دسترس خانواده ها با شرایط بسیار بد است که فشار مضاعف بر زندانیان وارد می کند که در این دوره تعدادی از زندانیان سیاسی بدون در نظر گرفتن اصل تفکیک جرایم به آنجا فرستاده شده اند .علت تبعید این عزیزان به زندان رجایی شه شهر چیست و تا کی این ظلم مضاعف قرار است بر زندانی ها و خانواده هایشان وارد شود.

۸-جابه جایی های مکرر و بی منطق در درون زندانها که با هدف فشار بیشتر بر زندانی ها اعمال می شود.

۹- لغو مرخصی ها که بدون هیچ توجیه قانونی اعمال می شود، از دیگر مواردی است که فشار زیادی را بر خانواده ها و زندانیان سیاسی وارد می کند .

۱۰-روند آزادی های مشروط نیز طبق قانون دنبال نمی شود در حالی که زندانیان سیاسی هم مانند دیگر زندانیان اگر محکومیت قبلی نداشته باشند باید پس از گذاراندن نیمی از حکم شان آزاد و به نزد خانواده هایشان بازگردند که این مورد هم در مورد بسیاری از زندانیان رعایت نمی شود.

این روزنامه نگار، پس از گذراندن دوره محکومیت 5 ساله خود در زندان لنگرود قم به علت حضور و فعالیت در دفتر آیت الله منتظری، از آغاز هفته گذشته با اعلام شفاهی دادگاه ویژه روحانیت قم، برای سپری کردن دوران تبعید 10 ساله، عازم شهر آشتیان گردید. قابل ذکر است، حکم ایشان از سوی دادگاه ویژه قم 5 سال اعلام شده بود که پس از عزیمت به آشتیان، از سوی دادیار ویژه روحانیت شهر آشتیان به وی اعلام گردید که بر اساس نامه ارسالی دادگاه ویژه قم، ملزم به گذراندن دوره تبعید 10 ساله در این شهر می باشد و ملاک اجرای حکم را نامه ارسالی اعلام کرده نه حکم مکتوب دادگاه.

این امر در حالی است که مجتبی لطفی از جانبازان شیمیایی جنگ تحمیلی می باشد که به جهت مشکلات تنفسی و تشدید آن در دوران زندان، نیازمند مراقبت مداوم پزشکی است و عدم دسترسی ایشان به پزشک معالج متخصص، موجب نگرانی در خصوص وضعیت سلامت وی گردیده است.

جناب حجت الاسلام والمسلمین دکتر کدیور

با سلام وتحیت

یادداشت "تکثر مطالبات جنبش سبز در ارتباط با خاورمیانه" شما را در سایت تاثیر گذار جرس خواندم و علاوه بر استفاده از متن که بنظرم توضیح غیر ضرور برای گفته ای بود که حکمت آمیز بودن آن را براحتی می توان در گرماگرم جنبش سبز در داخل کشور دریافت و تحسین کرد، پی به رنجی بردم که در لابلای خطوط آن نوشته موج می زد. ظاهرا فشار غیر مسئولانه کسانی که از پیچیدگی و ظرافت شرایط کنونی جنبش در داخل مطلع نیستند و سیاست را نه از باب دستاورد آن برای کشور و ملت ،بلکه برای ارضای نفس و یا کسب وجهه وموقعیت، دنبال می کنند شما را وادار به دفاع از خود کرده است. شما به چنین دفاعی نیاز ندارید. عقلانیت و ادب شما و بخصوص احساس مسئولیت عمیقتان به سرنوشت جنبش سبز و نقشی که در این راستا اکنون برعهده گرفته اید ستودنیست.

در دوران وانفسایی که عملکرد بسیار غلط برخی متولیان امور دینی، عرصه را بر مدافعان راستین اندیشه دینی سخت کرده است نقش شما در موقعیتی که دارید، به عنوان یک روحانی آزاد اندیش، بی بدیل است. این موقعیت شما از نظر ها دور نیست و بدون تردید شما در آینده حملات سخت تری را از ناحیه کسانی که نتوانسته اند ملت ایران و تعلقات دینی آنها را بدرستی بشناسند و می خواهند یافته های ذهنی خود را بر آنها تحمیل کنند تجربه خواهید کرد. حرف شما و ما این است که اگر کسی به گمان خود نسخه شفابخشی برای دردهای ملت دارد، ایرادی ندارد، آن را در اولین فرصتی که فراهم شود به رأی مردم می گذاریم. اگر مردم پذیرفتند همه از رأی مردم تبعیت خواهند کرد ولی تا آن زمان کسی نمی تواند خواسته و نظر خود را خواسته و نظر مردم بنامد. فعلاً آنچه به عنوان میثاق ملی در دست ماست همین قانون اساسی است که اگر بدون تنازل اجرا شود بخش مهمی از خواسته های ملت محقق خواهد شد. پس از آن، و در شرایط استقرار آزادی بیان تضمین شده در قانون اساسی، تفکرات مختلف فرصت خواهند داشت خود را عرضه کرده و با مراجعه به رأی مردم هر اصلاحی، در هر جایی، لازم باشد صورت بگیرد. بنابراین دعوای زودرس بر سر موضوعاتی که بدون مراجعه به آرای عمومی فیصله نمی یابد بی حاصل و فرصت سوز است.

در مورد امام خمینی و اندیشه و راه او نیز چه جای بحث و مناقشه است. امام خمینی در تمام طول زمامداری اش مستظهر به حمایت قاطبه ملت بود و تشییع جنازه با شکوهش سند متقنی بر حمایت مردم از او در هنگام مرگش بود. موضوع و حوزه بحث های سیاسی، حق و باطل بودن اندیشه ها نیست، عملکردهاست. عملکردها نیز نهایتا با داوری مردم ارزشگذاری می شود. امام از دنیا رفته است و نام او در تاریخ این ملت به بزرگی ثبت شده است. نام، اندیشه و شخصیت او سرمایه ای ملی است و وزن او در موازنه جناح های سیاسی در هر سو قرار بگیرد تعیین کننده است. حقیر نمی فهمم و نمی توانم ضرورت ورود به این بحث ها را در شرایطی که جنبش سبز سیر امیدوار کننده ای دارد و اختلافات حقیقی در طرف مقابل و وضعیت شکننده ای که دولت به علت عملکرد غلط خود با آن مواجه شده، افق پیروزی را در برابر جنبش قرار داده است، درک کنم. جنبش سبز از این بحث ها حتی اگر با ادعای آگاهی بخشی انجام بشود رنج می برد. نگاهی به سایت جرس بیاندازید. برخی مقالات اخیر آن چه چیزی به هواداران جنبش سبز داده است. مشغول شدن به خود و نقادی در موضوعاتی که محل اختلاف است حاصلی جز فارغ گذاشتن کسانی که در برابر مردم قرار گرفته اند، نخواهد داشت.

استراتژی جنبش سبز شمول حداکثری ملت است و در این راستا ظرف ماههای اخیر توفیقات شگرفی بخصوص در بین اقشار متدین جامعه از جمله روحانیت و حوزه ها داشته است. رفع دغدغه های این بخش مهم از جامعه و مردم وظیفه ای مبرم است و نباید نسبت به آن کوتاهی صورت بگیرد. خوب است علاوه بر شما همه کسانی که حقیقتا خواستار فراگیری جنبش سبز، که لازمه پیروزی آن است، هستند به این مهم توجه داشته باشند. البته رشد آگاهی ها و استفاده از تجربیات گذشته رمز رسیدن تا به اینجا بوده است و همه بخوبی می دانند که اگر اختلاف نظرها را به رسمیت نشناسند و همدیگر را تحمل نکنند و در دام نفی یکدیگر بیافتند بهترین هدیه را به طرف مقابل داده اند.

امیدوارم جسارت وتصدیع مرا ببخشید.

در این سال "صبر و استقامت" ، شما را به صبر و استقامت در برابر نا ملایمات دعوت می کنم.

پیروز و سربلند باشید.

به گزارش پایگاه اطلاع رسانی و خبری جماران، حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی که شب گذشته در جمع زندانیان سیاسی مسلمان پیش از انقلاب سخن می گفت، با اشاره به آیه شریفه قرآن خطاب به پیامبر(ص) در خصوص جایگاه مومنان قبل از فتح اظهار داشت: الذین اتبعوه فی ساعة العسر. کسانی که در ساعات عسرت و سختی از پیامبر تبعیت کردند و قبل الفتح آمدند با مونان بعد از فتح فرق می کنند.

وی افزود: این توصیه خداوند درسی است برای همه کسانی که مخاطب قرآن هستند اگراین مساله یادآوری نشود مسوولان جامعه فراموش می کنند که میان مومنان بعدالفتح و قبل الفتح تفاوت وجود دارد.

یادگار امام ادامه داد: کانه این هشدار همواره باید باشد برای اینکه جامعه بصورت متعارف یاران سابق را فراموش می کند و بزرگترین سرمایه های خود را از دست می دهد.

وی ادامه داد: کسانی که در ساعات عسرت حضور پیدا می کنند خصلت حق گویی و صریح گویی دارند خصلتی که آنها را از راحت زندگی به عسرت و همراهی با مولا و مقتدا می کشاند. در تاریخ همیشه وقتی سختی ها پدید می آمد، کسانی جلو می آمدند که از نظر خصوصیات شخصی تفاوت اساسی با بقیه داشتند.

یادگار امام در ادامه به خاطره ای از فرزند گرانقدر امام حضرت حجت الاسلام و المسلمین حاج سید احمد خمینی اشاره کرد و اظهار داشت: ابوی من هفت ماه قبل از رحلت خود چند نفر را اسم بردند و به من تاکید کردند که بعد از ایشان مواظب این چند نفر باشم. ایشان گفتند این چند نفر کسانی بودند که در شرایط سخت دوران تبعید هر چه اندوخته بودند به زمین گذاشتند و دشنامی های محیط متحجرانه نجفِ آن دوران را تحمل کردند و به پشتیبانی از امام پرداختند.

سید حسن خمینی با بیان اینکه اجر کسانی که در روزهای سخت مبارزه با امام همراه شدند، با دیگران یکسان نیست، گفت: زمانی که آوردن اسم مبارزه و ذکر نام خمینی جرم بود، سالهایی که خمینی گفتن پلو نداشت بلکه چوب داشت، تنها کسانی آمدند که حق گو بودند. امروز امام امام کردن برای بسیاری منافع دارد اما مهم کسانی هستند که در آن روزهای سخت پای فشردند.

یادگار امام به خصلت برتر حق گویی در میان زندانیان سیاسی و مبارزان قبل از انقلاب اشاره کرد و اظهار داشت: تهی شدن جامعه از زبان حق گویانی که صداقت خود را در روزهای تنگ دستی ثابت کردند بزرگترین ظلم و اجحاف به جامعه است.

وی گفت: جامعه ای که از زبان صادق ترین افراد دوران مبارزه سخنی نشنود و به گوش نگیرد و به آنها روی ترش کند، مجبور می شود تجربیات تلخ گذشته را دوباره تجربه کند.

حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی به قدردانی از مجاهدات زندانیان سیاسی مسلمان قبل از انقلاب پرداخت و خطاب به آنان خاطرنشان ساخت: در آن سالها شما سختی های زیادی کشیدید و خیلی ها هم سختی های زیادی کشیدند، شما را و اینان را از هر مکتب و مرامی که بودند ارج می نهیم و به عنوان یک وظیفه باید این ارجمندی و قدردانی را به مثابه یک فرهنگ نهادینه کنیم.

وی افزود: کسانی که دلشان با زبانشان یکی نیست بزرگترین عامل بدبختی جوامع هستند، کسانی که در ظاهر می خندند و در باطن اخم می کنند و آنچه را که واقعیت است،‌ نمی گویند.

گفتنی است، در این دیدار زندانیان سیاسی مسلمان قبل از انقلاب و خانواده های آنها،‌ در گفتگوی چهره به چهره با حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی،‌ ضمن ابراز شادمانی از دیدار با یادگار امام،‌ واقعه ۱۴ خرداد را محکوم کردند.

پیش از سخنان حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی، حجت الاسلام و المسلمین سید نورمحمد عقیلی و دکتر صفاران دبیرکل جمعیت دفاع از زندانیان سیاسی مسلمان قبل از انقلاب در سخنانی با تاکید بر ادامه راه امام خمینی، ابراز انزجار این جمعیت را از هتک حرمت ۱۴ خرداد اعلام کردند.

این دیدار بعد از اقامه نماز مغرب و عشا که بر اساس سنت همیشگی، پنجشنبه شب ها در حرم مطهر به امامت حجت الاسلام و المسلمین سید حسن خمینی برگزار می شود و پس از استقبال پرشور نمازگزاران از حضور یادگار امام در حرم مطهر و اظهار علاقه آنان به بیت امام برگزار شد.

راه و چاه را پرسیدم و شال و کلاه کردم به سوی محلی که قرار است داد آدم ها را از آدم ها بستانند. رفتم سراغ معاونت مربوطه و شرح ماوقع دادم. از این اتاق به آن اتاق پاس داده شدم و در هر توقف چشم می دوختم به تصویر مقتدرانه و موقرانه شهید بهشتی که نقش بسته بود بر دیوارها و زیر آن تبریک هفته قوه قضائیه همراه با شعارهایی که آدم دلش می خواست تحققش را به چشم ببیند.در آن لحظات تنها به فکر ثبت شکایتم بودم تا به دیگران هم بفهمانم که انسان خود باید در صدد مطالبه حقش باشد و وقتی مورد ظلم قرار می گیرد، با سکوتش آن را تأیید نکند و وقتی سرانجام-این اتفاق مبارک یعنی ثبت شکایت پس از دوندگی های چند ساعته افتاد، سرخوش و شادمان، خوان های بعدی را به یاد سپردم برای مراجعه. شکایت ها از سایت خبری فارس و خبرگزاری ایرنا، به دو شعبه متفاوت ارجاع شده بود و من این را به فال نیک گرفتم با آرزوی حداقل رسیدگی به یکی از شکایاتم. هردو قاضی را دیدم و شرح ماوقع را گفتم و گزارش وقایع اتفاقیه را نوشتم و امضا کردم و در پایان خاطرنشان کردم که من با این اقدام حق طلبانه می خواهم لااقل برای خودم استقلال قوه قضائیه و از آن مهم تر استقلال قاضی در کشور مدعی اجرای احکام اسلام ثابت شود.

در پیگیری هایی که می کردم قاضی محترم یکی از پرونده ها به من گفت: خواهرم اگر می خواهی این شکایت به سرانجام برسد باید از سیاسی کردن آن پرهیز کنی. گفتم اصل قصه سیاسی است حالا چه کاری از دست من بر می آید؟ گفت: ساکت بمان و مصاحبه نکن و بگذار ما هم آرام کار خودمان را بکنیم. در این رابطه وکیل محترم من نیز همین توصیه را داشت و یادآوری ام کرد که موارد مشابه بوده که چون مسیر رسیدگی به پرونده مورد رضایت آقایان نبوده، قاضی پرونده عوض شده و این یعنی ختم ماجرا آن طور که خود می پسندند و شما اگر به واقع خواهان رسیدگی به شکایتت هستی باید دندان سر جگر بگذاری و من تسلیم شدم و دندان سر جگر گذاشتم و منتظر ماندم.

حالا بیش از یک سال از شکایت من می گذرد و من جز تلاش این هردو خبرگزاری برای پس گرفتن شکایتم، و نیز گرفتن یکی از پرونده ها از قاضی مؤمنش و سپردن آن به شعبه ای دیگر، خبری از روند رسیدگی نداشتم تا این که مطلع شدم دستور احضار توسط قاضی صادر شده و حالا منتظر پایان مهلت قانونی هستند تا ...

ولی این همه مانع از آن نیست که من سایر شکایاتم را از مقام ها و مراجع مربوطه انجام ندهم. شکایت بعدی من مربوط به ربودن مدارک شناسایی و برخی دیگر از اموال شخصی خودم و دخترم است به بهانه تفتیش خانه با حکم قضائی، صورت گرفته است. دوست داشتم این شکایت هم در هفته قوه قضائیه باشد. مهم نیست به شکایت مظلومان در ام القرای مسلمین رسیدگی بشود یا نه و حکم به نفع صاحب حق یا ضایع کننده آن صادر شود یا اصلا نشود. آن چه مهم است، تلاش ما برای احقاق حقمان است تا مبادا فردای قیامت برای سکوتی که علامت رضا تلقی شد، مستوجب تنبیه و مجازات شناخته شویم.

من هم به سهم خود هفته قوه قضائیه را به پاس خدمات شهید هنوز مظلوم بهشتی که در بیست و نهمین سالگرد شهادتش خانواده اش موفق به برگزاری مراسم یادبودی درخور شأن ایشان و با حضور مردم قدرشناس و شاگردان و دوست داران او نشدند، به خودمان که تشنه عدالتیم و به دست اندرکاران این قوه که قاضی القضاتش به شرط عمل به مرّ قانون مسئولیت پذیرفته است، تبریک می گویم و چشم انتظار اجرای عدالت در روزهای نزدیک برای اعاده حیثیت از این قوه و نظام اسلامیمان می مانم.

با یادآوری سفارش امام علی (ع) به مالک اشتر در باب ویژگی های قاضی :
« قاضی تو باید، از هر کس دیگر موارد شبهه را بهتر بشناسد و بیش از همه به‌دلیل متکی باشد و از مراجعه صاحبان دعوا کمتر از دیگران ملول شود و درکشف حقیقت، شکیباتر از همه باشد و چون حکم آشکار شد، قاطع رای دهد.

چرب‌زبانی و ستایش به خودپسندیش نکشاند.از تشویق و ترغیب دیگران به یکی‌از دو طرف دعوا متمایل نشود.چنین کسان اندک به دست آیند، پس داوری مردی‌چون او را نیکو تعهد کن و نیکو نگهدار.و در بذل مال به او، گشاده دستی به‌خرج ده تا گرفتاریش برطرف شود و نیازش به مردم نیفتد.و او را در نزد خود چنان‌منزلتی ده که نزدیکانت درباره او طمع نکنند و در نزد تو از آسیب دیگران در امان‌ماند.

در این کار، نیکو نظر کن که این دین در دست‌بدکاران اسیر است.از روی هوا وهوس در آن عمل می‌کنند و آن را وسیله طلب دنیا قرار داده‌اند.»

پی نوشت:

(1) در اولین مراجعه به مجلس پس از بازداشت های فله ای فعالان سیاسی و مطبوعاتی، خبرگزاری دولتی فارس به قصد فضاسازی منجر به یافتن سوژه مناسب با دیگر اقدامات این رسانه به دروغ اعلام کرد که اینجانب در پوشش خبرنگار در صحن علنی مجلس حضور پیدا کرده ام، در حالی که من و دیگر خانواده ها میهمان فراکسیون اقلیت به منظور گفتگو پیرامون وضعیت پر ابهام و نامعلوم عزیزانمان بودیم و همان روز ایرنا از قول من این خبرکذب را مخابره کرد که زندانیان سیاسی باید به کشورهای خارجی پناهنده شوند، در حالی که من از پناهندگی به مراجع و علما و مجلس سخن گفته بودم.

(2) علیرغم تکذیب خبر فارس توسط مراجع مربوطه در خانه ملت، این خبرگزاری مجددا از قول خبرنگار خود وقیحانه بر داشتن کارت خبرنگاری و الصاق آن بر سینه همسر تاجزاده تأکید ورزیده بود.

سؤال: آقای دکتر خبردار شدیم شما روز پنج‌شنبه (10/4/89) برای ملاقات با پسرتان (محمدرضا جلائی‌پور) به زندان اوین رفته بودید چه خبر دارید؟
جواب- متأسفانه بر خلاف وعده‌ای که آقای حیدری بازپرس دادگاه انقلاب مشهد داده بود، به بخش ملاقات‌های زندان اوین مراجعه کردیم. پس از ساعت‌ها معطلی گفتند، شما نمی‌توانید ملاقات کنید.
سؤال: با همه خانواده‌ها اینطور برخورد می‌کردند؟
جواب- فقط به بعضی‌ها ملاقات می‌دادند. حتی همان‌ها را هم دو هفته یکبار شده.
سؤال- شما الآن می‌دانید محمدرضا در چه وضعی است؟
جواب- شما وقتی به سالن ملاقات خانواده‌های زندانی بروید اصلاً مشکل خودتان یادتان می‌رود. در آنجا یک آقایی را دیدم (آقای رحمانی) به دنبال کار همسرش آمده بود و همینطور بال بال می‌زد تا بتواند با همسرش ملاقات کند. چون او دوتا بچۀ کوچک دو قلو دارد که مأموران جلوی چشم این بچه‌ها آمده‌اند مادرشان را برده‌اند. یا تعداد زیادی از اولیای محترم دانشجویان زندانی را دیدم که چشمانشان از شدت اشک از غصۀ بچه‌هایشان، خون شده بود.
سؤال: حالا می‌دانید محمدرضا در چه وضعیتی است؟
‌جواب- هیچ خبری ندارم. اصلاً نمی‌دانم کجای زندان اوین است، جرمش چیست و چرا بعد از صدور حکم منع تعقیب و آزاد کردن وثیقه دوباره او را گرفته‌اند. من سه هفته است از این طرف به آن طرف سرگردان هستم، هیچکس پاسخ ما را نمی‌دهد. این ظاهراً از مصادیق برجستۀ مهرورزی است.
سؤال: آقای دکتر چرا اینکارها را می‌کنند؟
جواب- ببینید من به طور دقیق نمی‌توانم جواب بدهم. کسانی که این کارها را می‌کنند باید جواب بدهند. ولی حدس من این است که اینها با این کارها می‌خواهند قدرت خود را به یک مشت خانوادۀ زندانی بی‌پناه نشان بدهند. می‌خواهند بگویند ما هر کاری که تشخیص دهیم حتی علیه دانشجویان و نخبگان این کشور می‌توانیم انجام دهیم. ببینید برای اینکه موضوع روشن شود، بگذارید من از لحاظ اجتماعی برایتان یک مثالی بزنم تا این ظلمی که بر خانوادۀ زندانیان سیاسی (کاش شما روز پنجشنبه در سالن ملاقات بودید و با چشم خود می‌دیدید که همه خانوده‌های زندانیان سیاسی از خانواده‌های شریف و فرهیختۀ این مرز و بوم هستند، از دبیران محترم و بازنشسته آموزش و پرورش گرفته تا مدیران خدوم و خانواده محترم شهدا که قرار بود نور چشم و چراغ ملت باشند) اعمال می‌شود، روشن بشود.
شما اگر به یکی از این دامداری‌هایی که در اطراف تهران هست مراجعه کنید و در آنجا ببینید که مدیران این دامداری‌ها برای اینکه کارآیی و میزان شیردهی دام‌هایشان زیاد بشود چه دغدغه‌های ظریفی را مهندسان و کارکنان دامداری اعمال می‌کنند تا دامداری اداره بشود، وگرنه دامداری صرف نخواهد کرد و ورشکسته خواهند شد. حرف من این است که در نگهداری دانشجویان نخبه، مسلمان، شریف که الآن در بند هستند به اندازۀ این دام‌ها در دامداری ارزش ندارند و کسی دغدغۀ آنها را ندارد. شما ببینید ما در بخش ملاقات زندان اوین ساعت‌ها علاف بودیم یکی به ما پاسخ نداد. آخر این چه قدرتی است که دانشجویان نخبۀ این کشور را بگیرند و ده‌ها روز به انفرادی بیاندازند! آخر این اداره کردن است! واقعاً من با همه پوست و گوشت خود فهمیدم که ما خس و خاشاکیم. یعنی اگر یک موجود زنده مثل موجودات زنده‌ای که در دامداری هست بودیم، حال و حقوق ما را بیشتر رعایت می‌کردند.
ببینید نه حقوق شهروندی ما که در قانون اساسی آمده، نه حق و حقوق که در شرع و منابع مقدس اسلامی آمده و نه اصول اخلاقی در حق ما رعایت می‌شود. حتی شما آثاری از اصول جوانمردی را که ریشه در فرهنگ قدیم ما دارد شما نمی‌توانید سراغ بگیرید. من آنجا دیدم حقوق قاچاقچی‌ها و قاتلان بهتر از زندانیان ما رعایت می‌شد، چون حداقل از وضع زندانیشان خبر داشتند و مثل ما سرگردان و حیران و نگران نبودند.
سؤال: حرف دیگری ندارید؟
جواب- ببینید امسال مقام رهبری توصیه به کار و تلاش مضاعف کرده بودند ولی آنچیزی که ما از مأموران آقای مصلحی (وزیر محترم اطلاعات) می‌بینیم، ظلم مضاعف علیه فرزندانمان هست. شما ببینید در سخنرانی چهار خرداد مقام رهبری تأکید به رعایت تقوا و پرهیز از ظلم می‌کنند ولی این مأموران در حق فرزندان ما ظلم می‌کنند. آیا این ظلم نیست که مادر دو بچه کوچک را جلوی چشم بچه‌هایش به زندان ببرند، این ظلم نیست که یک دانشجوی نخبۀ مؤمن این کشور را پس از صدور قرار منع تعقیب دوباره پنج نفر بریزند در خانه، وی را دستگیر کنند و به ما هم هیچ جوابی ندهند و بعد وسائل کار دیگر اعضای خانه را (مثل کامپیوتر) با خود ببرند. ظلم مگر شاخ و دم دارد.

متن کامل آن در پی می آید:

سر تا پای دیدگاهها و به قول خودش معرفت شناسی اش را که زیر و رو کنی، به هر جایی بشود وصلش کرد به مجاهدین خلق وصل شدنی نیست که نیست. عادی ترین موضوعات مربوط به زندگی و مسایل سیاسی اجتماعی را یک راست می برد در دستگاه معرفتی سرشار از نسبیت اش ، حقیقت را توزیع می کند، سهم مخالفش و حتی آنانکه به اتهامی دور از تصورش به 10 سال حبس در تبعید محکومش کرده اند را در نظر می گیرد، به آنان «حق» می دهد، اما سر آخر او هم مثل من و میلاد ( میلاد اسدی، عضو شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت، دارای 7 سال حبس تعزیری در مرحله بدوی) و علی ( ملیحی، مسئول روابط عمومی ادوار تحکیم) ، کوهیار (گودرزی، فعال حقوق بشر، محکوم به یک سال حبس در مرحله بدوی)، عباس ( کاکایی، دانشجوی دانشگاه تهران ، محکوم به یک سال حبس تعزیری) ، مجید ( دری دانشجوی ستاره دار، محکوم به 6 سال حبس تعزیری)، علی ( بی کس، عضو کمیته دانشجویی ستاد مهندس موسوی، محکوم به 7 سال تعزیری در مرحله بدوی) و حتی آبتین (غفاری، نوازنده وعضو خانه موسیقی ، محکوم به یک سال حبس قطعی) که کمتر از همه سیاسی بوده و در عالم هنر سیر می کند ، نمی تواند کتمان کند که سهمی که برای « سوء تفاهم » در تقابل های دموکراسی خواهی مان با اقتدارگرایی جریان حاکم فرض می کردیم، خیلی بیشتر از واقعیت است.

بحث هایمان جالب پیش می رود. در زندان بسیار پیش می آید آنهایی که بیرون از اینجا معتدل تر و خوش بین تر فعالیت می کردند به دلیل تصور «سوء تفاهم» اقتدار گرایان نسبت به دموکراسی خواهان، اینجا با فر و ریختن تصوراتشان، دست کم در برخی گفتگوهای خودمانی، تند و عصابی تر شده اند، چون انتظارشان بیشتر از اینهایی بود که دیدند.

بهمن (احمدی امویی، روزنامه نگار داری 5 سال حبس تعزیری قطعی) روی نیمکت نشسته، به صورت بر افروخته من با خنده نگاه می کند و می گوید:«من از اول هم اینها را همین جوری که شما تازه شناخته اید می شناختم، اما خود تو به من می گفتی بدبین.»

تا بخواهم جواب بهمن را بدهم دوباره ضیا (سید ضیا نبوی ، دانشجوی ستاره دار، محکوم به 10 سال حبس تعزیری و تبعید به ایذه به اتهام محاربه و ارتباط به منافقین) بحث ها را می برد در دستگاه خاموش ناشدنی معرفت شناسی اش و همه کس و همه چیز را به نحوی توجیه می کند، گویی هیچ خطا کاری در این عالم وجود ندارد، به قول علی ، ضیا یک طوری است که دل هیچ کس برایش نمی سوزد، چه او حتی رفتار بازجوها و قاضی اش را هم توجیه می کند.

ضیا می گوید: « آنها نظام حقیقتی دارند که این رفتار را برایشان توجیه و حتی توصیه می کند. باید معرفت شناسی آنان را .....»

میلاد با آن شیطنت ذاتی اش که در چشم های گیرا و براقش موج می زند ، می پرد وسط حرف ضیا و ادای او را در می آورد : « کشتی ما رو با این معرفت شناسیت، بابا یکی بیاد اینو ببره ایذه.»

دلم می خواست ساعت ها گفت و گویم را با ضیا ضبط کنم و برای آنها که به او اتهام ارتباط با گروه رجوی را زده اند پخش کنم و بپرسم کجای دیدگاه صاحب چنین تفکری حتی از 200 کیلومتری اشرف رد می شود، اگر این گروه فرقه ای با آن سابقه خشونت بار و غیر قابل دفاعش قابلیت پرورش چنین نیرویی را دارد که یا باید در فهم خودمان از این گروه شک کنیم ( کاری که دستگاه امنیتی ما خواسته یا نا خواسته در یک سال اخیر مرتکب شده است) و یا بپذیریم که درباره ضیا سوء تفاهم شده. سوء تفاهم !؟ کدام سوء تفاهم؟! کاش هنوز بر این توهم بودم، اما ضیا می گوید دست کم بازجوهایش به خوبی می دانستند که هیچ ربطی بین راه و رسم او با سازمانی ها نیست و اگر بستگانی در اشرف دارد، تقصیر دستگاه خلقت است که با آنها نسبت دارد.

من و او و خیلی های دیگر با یک توهم عجیب و اعتماد به نفس کاذبی وارد بازجویی ها شدیم که حالا از یاد آوری آن خنده مان می گیرد. فکر می کردیم که احتمالا اشتباه شده و باید از فرصت گفتگوی پیش آمده در باز جویی برای اصلاح دیدگاه سیستم در مورد خودمان و دیگر نیروهای اصلاح طلب استفاده کنیم، ولی زود فهمیدیم که باید طوری بازجویی پس بدهیم که دفع «سوء نیت» کنیم نه رفع «سوء تفاهم».

آرام به ضیا می گویم : «مساله معرفت شناسی نیست، من بهتر از همه شما آنها را می شناسم و تفکراتشان را از بر هستم. این طور که فکر می کنی نیست ، آنها که با ما اختلاف معرفتی دارند پیش روی ما نیستند، مساله این جماعت چرب و شیرین دنیا و قدرت است که با بحث نظری حل نمی شود. قدرت فقط زبان قدرت را می فهمد و تنها باید مولفه های قدرت، خودمان و طرف را بشناسیم تا بتوانیم مهارش کنیم. به امید مهار درونی آنها هم ننشینین که دل بستن به اخلاق و وجدان و دین و اصالت آنها با این واقعیت ها که دیده ایم خطاست. به جای این حرفها باید به فکر تقویت جنبش سبز و حمایت از رهبران آن بود. بحث های تئوریک معرفت شناسانه را بگذار برای وقتی که برابر و عادلانه پیش روی هم به گفتگو بنشینیم وگرنه تکلیف مناظره معرفتی را قدرت از پیش به وسیله رسانه های انحصاری و برخورد امنیتی تعیین می کند.»

عمادالدین باقی که کمر دردش مانع از نشستن اش شده و دایم قدم می زند، یاد گذشته ها می کند: «شما تصور این سطح برخورد را نداشتید چون خوب آنها را نمی شناختید و حالا دچار حیرت شده اید. ولی من همان وقت که برخوردهای تند با آیت الله منتظری را با آن سوابق درخشان دیدم، این روزها برایم قابل تصوربود.» معلوم است که آقای باقی هم مثل ما دچار سوء تفاهم بوده و فقط تاریخ رفعش با ما فرق می کند.

یاد حرف های محمد نوری زاد در اتاق افتادم که ساعتی پیش می گفت: «واقعا حیف بود که در جمهوری اسلامی باشیم و زندانها و بازجویی ها و دادگاههای آن را از نزدیک تجربه نکنیم. اینجا چشم مان بازتر شد، خدا را شکر که توفیق زندان بهم داد.»......نوری زاد هم به سوء تفاهم هایش فکر می کند.

کیوان صمیمی می گوید:« اما همیشه باید درهای گفتگو را باز نگه داریم. اصولگراها یک کل واحد نیستند و به خصوص با عقلای آنها باید صحبت کرد و آنها را نسبت به عواقب رفتار تندرو هایشان آگاه کرد.»

امیر خسرو ( دلیرثانی، فعال ملی مذهبی که دارای 4 سال حکم تعزیری در مرحله بدوی است) می گوید: «این گفتگویی که آقا کیوان می گوید را اول باید درون خود جنبش سبز راه بیندازیم تا به یک افق مشترک و راهبردهای نزدیک به هم برسیم. خود جنبش هنوز به یک دستی لازم نرسیده است.»

علی تاجرنیا ( عضو جبهه مشارکت و نماینده مردم مشهد در مجلس ششم که دارای یک سال حکم قطعی حبس تعزیری است) نگران اصلاح طلبی است: « مساله مهم این است که از مسیر اصلاح طلبی خارج نشویم و عصبانیت های به حقی که هست کنترل رفتارمان را از دست عقل به دست احساس نبرد، هر چند به خصوص در روزهای اول و خیزش 25 خرداد هر چه بود عقلانیت و مدارای ستودنی مردم بود.»

از جمع رفقا می پرسم: « قبول دارید که صورت مساله برایمان عوض شده؟ ببینید یک زمانی در معادلات سیاسی خیلی از ما اصلاح طلبان می گفتیم باید به گفتگو و مشی آرام تکیه کنیم به دلایلی از جمله این دلیل که برخی رفتارهای ما باعث شده بخشی از نیروهای متدین و بی غرض اصولگرا دچار کج فهمی و سوء تفاهم در مورد ما شوند و باید این ذهنیت را اصلاح کنیم. ولی به مرورو به خصوص در این یک ساله به همه ما اثبات شده که هسته اصلی تصمیم گیری در جریان حاکم حتما ما را درست می شناسد و اگر در رسانه ها و موضع گیری شان در مورد ما تصویر ضد دین و وطن فروش و لا ابالی می سازند نه به دلیل اطلاعات غلط که به دلیل نداشتن مهارهای درونی در رفتار و صرفا به دلیل حفظ قدرت است. در واقع ما دچا سوء تفاهم بودیم و نه آنها، با این فرض اگر هم گفتگویی از جنس گفتگوی اقناعی است باید با کسانی صورت بگیرد که احیانا تحت تاثیر این دروغ پردازی های آنها قرار گرفته اند و گرنه موضوع گفتگو با کانون دروغ پردازی چه وجهی دارد؟»

یاد حرف های داوود سلیمانی می افتم که با همه جفاهایی که به او شده هنوز به فطرت آدمها ایمان دارد و عجیب مثبت فکر می کند. می گفت حتی با کسی که می دانی قصد قطعی دشمنی با تو را دارد، باید طوری گفتگو کنی که او را در مسیر فطرتش قرار دهی . دکتر سلیمانی خیلی به فطرت آدم ها اعتقاد دارد و همین اعتقادات راسخش سبب شد تصویری درخشان و در عین حال فروتن از او در یک سال اخیر که در اوج آزمایشها قرار داشتند، هویدا شود.

چقدر یکباره دلم برای او و مهدی محمودیان و دیگر دوستانم چون عیسی سحرخیز، رسول بداقی، امیر رفیعی و حشمت الله طبرزدی که یک ماه پیش از جمع مان جدایشان کردند، تنگ شده است.

بگذریم موضوع سوء تفاهم داغ شده که مهدی اقبال ( عضو جبهه مشارکت، دارای چهار سال حکم حبس تعزیری قطعی) با خنده می گوید:« برای من که حتما سوء تفاهم شده است. بخشی از حکم من برای نوشتن شعار مرگ بر روسیه بوده، آن وقت یکی دیگه در تلوزیون همین شعار را می گوید و تاکید می کند که حق است و فقط چون میهمان برنامه دیروز، امروز، فرداست کسی کاری به کارش ندارد؟»

فرصت بی محدودیت زندان مجال می دهد تا یک موضوع را آنقدر چکش کاری کنیم تا خیالمان راحت شود که بیشتر از آن دیگر به ذهن مان نمی رسد، حاصل آنکه اگر چه در صورت مساله ما با جریان حاکم وزن سوء تفاهم به سوء نیت آنها کاهش یافته و در عوض سوء تفاهم های بین خودمان رفع شده اما بنیان های روشی ما که از دوران اصلاحات آغاز شده و مبتنی بر گفتگو و رفتار مسالمت آمیز و قانونی است، ریشه در بنیان های اعتقادی، سیاسی و شخصیتی خود ما دارد و چیزی نیست که بر اساس مصلحت های پراگماتیستی اتخاذ شده باشد و با تغیر تحلیل ما از حریف تغیر کند.

طبیعی است که در برخی تاکتیک های گذشته تغیرات جدی صورت گیرد، مانند تکیه بر اصلاح طلبی جامعه محور به جای اصلاح طلبی پارلمانتاریستی ، محور قرار دادن گفتگو با جامعه به جای گفتگو با حاکمیت، تغیر ادبیات گفتگو و تکیه بیش از پیش بر شبکه های اجتماعی در فعال سازی عرصه عمومی به جای انتظار کشیدن برای شکل گیری نهادهای مدنی که مستلزم پذیرش حاکمیت است، اما اصولی چون نفی خشونت و اصلاح طلبی در روش تغیر پذیر نیست.

اعلام زمان آمار در زندان به گفتگوهای ما خاتمه داد.زندانیان بند 350 در صف های 5 نفره می ایستند تا افسر نگهبان تعدادشان را بشمرد. دربند تعدادمان محدود و قابل شمارش است اما آیا تعداد ما را در جامعه هم به همین دقت شمرده اند؟

امیدواریم در این یک مورد هم دچار سوء تفاهم نباشند، که هزینه این سوء تفاهم شاید قابل جبران نباشد.

روی سیم خاردارهای خشن دیوارهای بلند که هواخوری را مستطیل شکل کرده اند چند گنجشک نشسته اند و بهارینه سر داده اند وپایین سیم خاردارها و گنجشک ها ما هستیم زندانیان سیاسی بند 350 اوین .

حسین نورانی نژاد رییس کمیته اطلاع رسانی جبهه مشارکت

دهمین ماه حضور در زندان اوین - خرداد 1389

سحام نیوز: این روزها مهدی کروبی میزبان جمعی از خانواده های معظم شهدا در گروه ها و دسته های مختلفی بود. جمعی از خانواده های شهدای جنگ تحمیلی، خانواده های شهدای هفتم تیر و فرزندان شاهد در واپسین روزهای خرداد ماه و نیز در روزهای نخستین تیرماه با حضور در منزل حجت السلام ولمسلمین کروبی با ایشان دیدار و گفتگو کردند.

نماینده حضرت امام (ره) و رئیس سابق بنیاد شهید، ضمن استقبال از خانواده های معظم شهداء و خوش آمدگویی به آنان، یاد و خاطره ی شهدای عزیز را گرامی داشته و انقلاب و نظام را مرهون خون های پاکی دانست که اگر نبودند نظام و انقلاب و کشوری هم وجود نداشت.

رئیس مجالس سوم و ششم شورای اسلامی در ادامه یاد و خاطره شهدای هفتم تیر را گرامی دانسته و این حادثه ی دلخراش که هنوز بر دوش این کشور سنگینی می کند را به میهمانان حضر و ملت بزرگ ایران تسلیت گفتند.

مهدی کروبی در همین راستا افزود: در اوایل پیروزی انقلاب و در حالیکه کشور نوپا بوده و از هیچگونه ساختار سیاسی و سازماندهی نظامی برخوردار نبود، بدخواهان و کج اندیشان همچون گروهک فرقان که از همان ابتدا منافع خود را در این اهداف و آرمانهای والای انقلاب و رهبری فقید آن، امام خمینی (ره) نمی دیدند، در همان ماه های اول پیروزی انقلاب، دست بکار شده و با ترور شخصیتها و نخبگان برجسته، سعی در فلج نمودن کشور نمودند و متاسفانه شاهد شهادت بزرگانی همچون سرلشگر قرنی در همان ماه های ابتدای انقلاب بودیم. به موازات آن نیز دشمنان انقلاب که نسبت به منافع و نفوذ قدرت خویش در منطقه احساس خطر می کردند، وارد عمل شده تا از طریق دیکتاتور منطقه (صدام) کار را یکسره کرده و با حمله به ایران اسلامی آنرا از هم پاشیده و مانع استقرار نظام سیاسی جمهوری اسلامی گردند. در همین ایام گروهای دیگری همچون التقاطیون و گروهک منافقین از سویی به دیدارها و رایزنی ها می پرداختند و از سوی دیگر به اعضای تشکیلاتی خود دستور آماده باش و به همراه داشتن سلاح داده بودند. و زمانی که متوجه شدند اندیشه ی آنان سنخیتی با نظام جمهوری اسلامی و تفکر امام ندارد و در چنین وضعیتی منافع آنان تامین نخواهد شد، ماشه ی ننگین ترور را چکاندند. منافقین با خود اندیشیده بودند؛ حال که منافع آنان تامین نمی گردد و نظام سیاسی جمهوری اسلامی از ثبات لازم برخوردار نیست و هنوز نهادهای کشور مستقر نشده و نهادینه نگردیده اند لذا از همین اول باید درگیر شده چرا که نیاز به انقلابی دیگر است و باید از این انقلاب موقتی! عبور کرد!!

جنگ منافقین، جنگ عملکردی نبود چرا که اصولا نظام سیاسی جمهوری اسلامی در اوایل کار بود و عملکردی نداشت، جنگ آنان جنگ اندیشه و تفکر بود. منافقین بدنبال حذف بخش های کلیدی نظام و برچیدن بالها و بازوهای امام وارد عمل شدند. بطور کلی میتوان گفت آنان دو بخش کلیدی و اساسی تئوریک و فقهی نظام را نشانه رفتند. با ترور آیت الله بهشتی و آیت الله مطهری، قلب بخش تئوریک نظام را نشانه رفته و با ترور و به شهادت رساندن آیت الله دستغیب، آیت الله مدنی، آیت الله اشرفی اصفهانی، آیت الله صدوقی و آیت الله قاضی طباطبایی بدنبال حذف بخش فقهی نظام بودند.

سوال مهم اینجاست: که چرا آنان بدنبال به شهاد ت رساندن بزرگان نظام بودند؟!

ترور و شهادت بهشتی ها، مطهری ها، رجایی ها، ائمه ی جمعه که نقش محوری داشتند همچون مدنی ها، نماینده های موثر و شخصیتهای انقلابی پرسابقه و رنج دیده همچون شهید محمد منتظری و ترور ناکام شخصیتهای انقلابی و موثر همچون آیت الله هاشمی و رئیس جمهوری و … همگی نشان از اهداف شوم و حساب شده ی آنان در جهت فلج نمودن کشور و ایجاد خلع تئوریک و فکری و فقهی نظام و البته چیدن پر و بال امام بود.

اوضاع بسیار سخت و طاقت فرسا بود. در حالیکه کشور دچار بحران های متعددی از جمله بدلیل نهادینه نشدن ارگان ها و نهادهای کشور، اوضاع نابسامان داخلی را تجربه می کردیم و از سویی دیگر تحمیل جنگ وسیع و سخت با دشمنان خارجی به سرکردگی صدام را داشتیم، منافقین تحلیل نموده بودند که در این شرایط می توان نظام و رهبری آنرا زمین گیر کرد!

واقعیت تلخ اینستکه آنان در حذف یاران انقلاب و ایجاد خلع ناشی از نبود و حذف آنان، موثر بودند همانطوری که تاکنون شاهدیم این خلع و ضایعه ی عظیم پر نشده است! آیا خلع نبود مطهری ها و بهشتی ها پر شده است؟ آیا خلع نبود ائمه ی موثر و محوری، دستغیب ها و مدنی ها پر شده است؟!

ولیکن منافقین در دستیابی به اصل هدفشان که همان فلج نمودن نظام و زمین گیر کردن رهبری بود، ناکام مانده و خود زمین گیر شدند. منافقین در دستیابی به تحلیل و آرمانشان که همان عبور از این انقلاب و راه اندازی و ایجاد انقلابی دیگر! بود، ناکام ماندند. و دلیل این امر چیزی نبود جز عظمت، قاطعیت و رهبری مدبرانه امام و انسجام و یکپارچگی مردم.

هر چقدر منافقین به ترور ادامه می دادند، انسجام و یکپارچگی مردم به تدبیر و رهبری فقید انقلاب، بیشتر و بیشتر می شد. و نه تنها این ترورها و شهادت ها و حذف چهره ها و شخصیتها تاثیری نداشت بلکه به رهبری امام و انسجام و یکپارچگی ملت ایران در مقابل ترورها و شناخت ماهیت دشمن، در عرصه های نبرد و در حالیکه هنوز در حالت تدافعی بودیم با هجوم مردم به جبهه ها که ناشی از همان اتحاد و انسجام بود، پیروزیهای بزرگ در جبهه های حق علیه باطل همچون عملیات های غرورآفرین بیت المقدس، فتح المبین، شکست حصر آبادان، آزادی بستان، آزادی خرمشهر و … آغاز شد.

دبیرکل حزب اعتماد ملی در بخش دیگری از سخنانش گفت: متاسفانه حوادث روزهای گذشته و برخورد با نماینده ها و چهره ها و شخصیتهای سیاسی و برجسته در کشور مشخص می کند که جمعیت حاکم بر سکان اجرایی کشور بدنبال حذف و بیرون کردن چهره ها و شخصیتها و انقلابیون و حتی افراد مستقل و نه لزوما جناحی، از صحنه ی انقلاب و کشور هستند والبته این موضوع را بنده بارها و بارها و از قبل هشدار داده بوده و دلسوزانه آنرا مطرح نموده بودم.

مهدی کروبی با اشاره به اهمیت و ضرورت وجود وحدت در جامعه، گفت : از الزامات و ضروریات بهره مندی و برخورداری از یک جامعه ی پویا، وجود وحدت در آن جامعه است. اما وحدت در حرف و شعار بوجود نمی آید. وحدت با اعمال خشونت ها و فشارها، بگیر و ببندها، بازداشتهای طولانی مدت، توهین ها و بی حرمتی ها به بیوت آیات اعظام، تهدید و ارعاب، رد صلاحیت ها، بستن روزنامه ها، جلوگیری از فعالیت احزاب و چنین شیوه های مزحکی، هرگز بدست نخواهد آمد. وحدت با خس و خاشاک خواندن ملت بزرگ ایران بدست نمی آید. سردادن شعار وحدت در قبال دشمنان در حالیکه دولت هنوز به تداوم چنین شیوه هایی در دولتمداری معتقد است ره به جایی نخواهد برد و البته برای چاپلوسان فرصت مغتنمی فراهم می آورد تا جولانی دهند و خودشیرینی کنند و نانی به کف آرند! هر چند که نتیجه چنین عملکردی و تداوم چنین شیوه هایی کاملا معلوم است و ما اکنون شاهد نتایج آن هستیم..

دبیرکل حزب اعتماد ملی در پایان افزود: با تملق و چاپلوسی به وحدت واقعی دست پیدا نخواهیم کرد. در وحدت واقعی همگان در برابر قانون یکسانند. زیاده طلبی و خودمحوری در وحدت واقعی جایگاهی ندارد. وحدت واقعی، سعه ی صدر می طلبد. دلجویی از خانواده های آسیب دیده گان، آزادی زندانیان، شناسایی و برخورد قانونی و قاطع با عوامل خشونت علیه مردم، رفع توقیف از مطبوعات و فعالیت قانونی احزاب، آزادی بیان، تحمل و سعه ی صدر در قبال مخالفین و منتقدین مگر آنانکه دست به اسلحه ببرند و بازگشت به قانون اساسی و آرمانهای والای امام و انقلاب می تواند گامهای اساسی در راه ایجاد وحدت باشد.

وحدت واقعی، انسجام دلها را می طلبد.

خانم رهنورد خبر داده که این آثار را به زودی منتشر خواهد کرد و همین خبر، بهانه گفت و گویی متفاوت شد؛ گفت و گویی که برخلاف همه مصاحبه های یکسال گذشته، می خواست تنها به فعالیت های هنری او بپردازد اما وقتی یک نقاش با جنبش سبز نفس می کشد و زندگی می کند نمی توان هنر و سیاست را از هم تفکیک کرد.

خانم رهنورد مدتها بود از شما کارهای هنری ندیده بودیم اما اخیرا کارهای جدیدی در زمینه نقاشی و مجسمه سازی از شما منتشر شده و خواهد شد؛ چطور شد دوباره سراغ حرفه اصلی خودتان رفتید؟

من با جنبش سبز نفس می کشم و زندگی می کنم و تبلور تمام آزادی طلبی را که همه عمرم داشته ام ، پس از انقلاب اسلامی، در چهره مردمی می بینم که در این یک سال در کنارشان زندگی کرده ام و با آنها در ایام و مراسم و مناسبت ها، گمنام یا شناخته شده حضور داشته ام .

این جریان آزادی خواهی نه تنها عقل و خرد و هر فردی را تشویق می کند بلکه عواطف و ذوق ها را بر می انگیزد ، به ویژه برای امثال من که با هنر بزرگ شده ام و ترکیب هنر و سیاست را از کودکی در خانواده ای که هر یک از افرادش با اندیشه ای متفاوت در یک وحدت رفتاری آزادی خواهانه در کنار هم زیسته اند زندگی کردم و با تجربه چشیده ام. طبیعی است که رقت، زیبایی و ابهت رفتار، کلام، سخنان و شعارهای مردم شریف و آزادی خواه ایران که عمری را در سرکوب گذرانده اند مرا متاثر کرد که حاصل آن فعلا سه اثر است به نام های" روز وحشت در چشمان ندا " که ترکیبی است از بیان رئالیستی و اکسپرسیونیستی و اثر دیگری به نام "ما بی شماریم" که ذکریست از شهدای جنبش سبز با بیان آبستره و ترکیب خط و رنگ و شکل و اثر دیگری به نام "شهدای عاشورا" که این اثر مجسمه ای است برگرفته از عناصر عاشورایی که ترکیب بندی جدیدی یافته است .

البته ویژگی های تکنیکی هر یک از این سه اثر وجوه بصری زیبا شناختی آن تحلیل جداگانه ای را می طلبد .

ازشما در زمان انقلاب اسلامی یعنی سی سال پیش، کتاب شعری به نام "طوفانها و لاله های شهریور "چاپ شد و پس از آن هم در سال شصت و هفت مجموعه ای به صورت پاورقی به نام "ابریشم خون"، در آغاز جنبش سبز هم شعری به به نام" گرگ ها خوب بدانند!"* از طریق سیستم پیام کوتاه و ایمیل ها و سایت ها انتشار یافت که بعدها به شکل سرود و کلیپ هم منتشر شد آیا باز هم شعر می گویید ؟

سوال شما را از قسمت پایانی اش پاسخ می دهم شعر" گرگ ها خوب بدانند" شعر عجیبی بود که سرگذشت عجیبی هم دارد؛ من یک باره متوجه شدم این بیت نقل بسیاری از موبایلها و زبان هاست و به من نسبت داده می شود . در حالی که بارها به دوستان گفته ام که من شاعر این بیت نبوده ام و مدتها دنبال سراینده آن می گشتم از این و آن پرس وجو می کردم اما گمشده، پیدا نمی شد تا این که بالاخره روزی سفیری از رامهرمز به دفتر من مراجعه کرد و گفت: "این شعر از آقای علی عسگری موسوی عضو انجمن شاعران رامهرمز استان خوزستان است که ده سال پیش سروده و اکنون ایشان کل شعر را به من هدیه می کند."

از ایشان تشکر کردم و گفتم: هفت کفش و هفت عصای آهنی پوشیدم و از کوه ها و دشتها و دریاها گذشتم اما نتوانستم شاعر را بیابم و امروز شما با همین کفش معمولی و لباس معلمی مشکل مرا حل کردید و باید بپذیریم که شعری زیبا وحماسی است و جالب اینکه به گفته این قاصد معلوم نیست چه کسی این بیت را به موبایلها فرستاده بود که حتی شاعر اصلی هم از آن بی خبر بوده و حتی در رامهرمز، عده ای او را به تقلب از رهنورد متهم کرده اند که مثلا سالها قبل شعر مرا در جمعی به نام خود خوانده است. اما به هر حال می توانیم امیدوار باشیم که چنانچه روند شاعری ایشان تداوم داشته باشد ،حماسه سرای دیگری در راه است .

به نظر خودتان دلیل محبوبیت این شعر و عمومی شدنش در یکسال گذشته چه بوده؟

هر عمل نیک و اقدامی که در مسیر حق و عدالت و آزادی انجام شود جذب ملت بزرگ و سر افراز ایران می شود و به نام هر فرد و هر کس باشد او فرزند ملت است و خون ملت در رگهای خیال و خرد همه ما جاریست. پس سراینده همه این اشعار ، نقاشی ها ، سرودها و کلیپها و مجسمه ها ملت رشید ایران است .

آیا شما برای جنبش سبز غیر ازآثاری که اشاره کردید شعری هم سروده اید ؟

شعر، مولود خیال و واقعیت است و حتی فراسوی خیال و واقعیت و از بلندای ناکجا آبادی از وجود شاعر می تراود. با این مقام ارجمندی که برای شعر و شاعر قائلم باید بگویم که من شاعر نیستم اما دوستدار و تقدیس کننده شعرم . بعضی وقتها هم که حالی پیدا شود و به ویژه در روند مسایل ملی و میهنی وقتی خیلی دلم بسوزد شعر می گویم . مثلا در روند انقلاب اسلامی هم مسایل ملی و میهنی مرا متاثر می کرد و هم ظلم و ستم رژیم، عاطفه بر انگیز بود که منجر به سرودن شعر" طوفانها و لاله ها" شد. این کتاب را به صورت شعر آزاد و سپید سرودم که به چندین زبان زنده دنیا ترجمه شد و هرگز هم در جمهوری اسلامی چاپ نشد . در حج خونین نیز اشعاری سرودم که به زبان انگلیسی چاپ شد اما در ایران در حد پاورقی روزنامه اطلاعات باقی ماند و حالا هم کیست که از فوران سلحشوری، احساس و درد و رنج مردم در این یک ساله متاثر شود و قلمی و قدمی را به خون دل تر نکند من هم در همین زمره ام .

سرگذشت جوانان به خون خفته ،مادران داغدار، یتیمان و زندانیان و شکنجه دیدگان و زنان جوان شوهر از دست داده آن چنان مرا متاثر کرده که هنوز قلم از ذکر آن عاجز است با این همه به عنوان برگ سبزی تحفه درویش اشعاری چه به صورت رباعی و گاه به صورت آزاد که بیشتر مورد علاقه من هست سروده ام.

خانم رهنورد، ضمن سپاس از شما، در پایان می توانم از شما خواهش کنم یکی – دو تا از اشعار جدید خودتان را بخوانید؟

بله؛ چند تایی را تقدیم می کنم . شعری که سروده یک شاعر نیست؛ سروده دلی دردمند است که برای ملت می تپد .

داغ نوگلان
زخاک من تراود عطر لاله
زداغ نوگلان خفته در خون
همان شیران، زنان، مردان شرزه
که رَیشان گشت دزدیده به افسون

بانویی بر دار
من آن بانوی سبزم بر سر دار
نه می گریم نه می ترسم ز بیداد
یلان شرزه اند یاران رعدند
علمدار مصاف دادِ بی داد

آرزوهای ایرانی
در خیابان وحشت
موتور سواران
سیه جامگان
لباس شخصی ها
گاز فلفل و چکاچک خشاب و کلاشینکف و کلت
چکمه های یگان ویژه و باتوم ها
جیره خواران
جاهلان
با ساندیس و ساندویچ .
اما شانه های زخمی تو در سکوت
صورتهای کبود
قلبهای سوراخ ، سوراخ
شریانهای پاره پاره
چهره ی ندا
معصوم و بی گنه
خونهای پاشیده بر آسفالت داغ
خون پاک زنان
جوانان
شوهران
و مادران
ودر این معرکه ای یار ...
هرگز ،
هرگز
پرچم تو بر زمین نخواهد ماند .
و من
بر شانه های ماه
بر فراز خاک
رصد کرده ام ،
آرزوهای ایرانی را، چه پر اهتزاز .

*پی نویس :
*قطعه ای از شعری بلند:
گرگها خوب بدانند در این ایل غریب
گر پدر نیست، تفنگ پدری هست هنوز
گر چه مردان قبیله همگی کشته شدند
توی گهواره ی چوبی ، پسری هست هنوز
شاعر :علی عسگری موسوی

بنا به گزارش‌های رسیده به جرس، نزدیک به یک ماه پیش، وی موضوع بیماری خود را به بهداری اطلاع داد و پس از حدود سه هفته، متخصص او را ویزیت کرد.

پزشک متخصص برای علی بهزادیان‌نژاد سونوگرافی نوشت، اما از آن‌جا که در بهداری اوین دستگاه سونوگرافی نیست، باید در اسرع وقت به بیمارستان منتقل شوند.

با این حال در طی این مدت تنها کاری که بهداری برای وی انجام داده، تجویز قرص مسکن بوده است.

به گزارش هرانا، تعدادی از زندانیان سیاسی محبوس در اندرزگاه 7 و 8 زندان اوین به همراه عبدالله مومنی سخنگوی سازمان دانش آموختگان (ادوار تحکیم وحدت) و علی عرب مازار مشاور اقتصادی میر حسین موسوی به بند امنیتی 350 زندان اوین منتقل شدند.

در طی هفته‌های گذشته بسیاری از زندانیان سیاسی از اندرزگاه‌های مختلف زندان اوین به بند امنیتی 350 منتقل شده اند که دارای شرایط و محدودیت‌های ویژه‌ای برای زندانیان محبوس در این بند است.

زندانیان محبوس در بند امنیتی 350 از حق تماس تلفنی مناسب و ملاقات حضوری با خانواده‌های خود برخوردار نیستند، مشکلات بهداشتی و آب و رسیدگی پزشکی در این بند همچنان پا برجا است.

متن کامل دید‌گاه‌های رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام درباره واقعه 7 تیر که در وبسایت رسمی وی منتشر شده، به شرح زیر است:

بیست و نه سال پیش، بعدازظهر روز 7 تیرماه در لحظات پایانی یک جلسه طولانی شورای مرکزی حزب جمهوری اسلامی در سرچشمه تهران که درباره مسائل جنگ و انتخاب وزیر امور خارجه بود و بسیاری از دوستان و مسئولان آن روز به‌ویژه دو هم‌سنگر دیرینم آیت‌الله دکتر بهشتی و آیت‌الله دکتر باهنر حضور داشتند، خبر آوردند که حال هم‌سنگر دیگرمان، آیت‌الله خامنه‌ای که روز قبل در یک بمب‌گذاری در مسجد ابوذر مجروح شده بود، وخیم است.

در یک آن چشمم با چشمان شهید بهشتی تلاقی کرد و عمق ناراحتی را در وجودشان دیدم. جلسه به پایان رسید و پس از مشورت، قرار - که در آن لحظات تقدیر بود- بر این شد که من بر بالین مجروح در بیمارستان بروم، دکتر باهنر به خاطر خستگی مفرط، لحظاتی قبل از انفجار در حال ترک محل بودند که قبل از خروج از درب حیاط موج انفجار همراه با شعله ایشان را متوقف می‌کند تا پس از حادثه شاهد و مخبر صادقی از منظره دهشتبار باشند و دکتر بهشتی بماند تا در جلسه‌ای دیگر با مسئولان عضو حزب از قوای مقننه، قضائیه و مجریه، درباره مسائل کشور بحث و تبادل‌نظر کنند.
وخامت حال آیت‌الله خامنه‌ای به‌گونه‌ای بود که همه چیز را فراموش کرده بودم و تمام فکر و ذکرم به کارهای پزشکانی معطوف بود که برای کم کردن آلام ایشان تلاش می‌کردند.

با اینکه با حاج احمدآقا در منزل قرار داشتم، دیر وقت به منزل رسیدم و دیدم ایشان منتظرم نشسته است. بحث درباره انتخابات ریاست جمهوری بعد از عزل بنی صدر بود. نمی‌دانم چقدر گذشت که صدای زنگ تلفن مرا به سوی خود برد. صدایی خسته از آن سوی تلفن، شکسته و بسته خبر از حادثه‌ای در سرچشمه داد که بر من آوار شد.
چشمم را بر هم گذاشتم، قیافه و اسم همه کسانی به نظر می‌آمد که قرار بود در آن جلسه باشند، مخصوصاً آخرین لحظات دیدار من با دکتر بهشتی و سخنانش که در آستانه خروجی درب که فکر می‌کنم گفتند: «تو برو، آنجا واجب‌تر است و ما اینجا را اداره می‌کنیم.»

نمی‌توانستم باور کنم که پس از مطهری، مفتح، هاشمی‌نژاد که رفته بودند و خامنه‌ای که معلوم نبود می‌ماند یا می‌رود، حالا بهشتی و باهنر هم رفته باشند. گویی آسمان بر من فرود آمده بود و غم با همه سنگینی خویش قلبم را می‌فشرد و صدای زنگ تلفن که گاه‌گاه به گوش می‌رسید و فاطمه، دخترم، برمی‌داشت و با خبرهای ضد و نقیضی که می‌شنید، بر التهاب قلبم، آب می‌زد و آتش.

نمی‌دانستم چکار کنم، مأموران امنیتی اجازه حضورم را در محل حادثه نمی‌دادند و کلام تکراری آنها در پاسخ به پرسش تکراری من که «چه شده؟» این بود که صدای آمبولانس‌ها قطع نمی‌شود، مردم مشغول بیرون کشیدن جنازه‌ها و مجروحان از زیر آوارها هستند.

در گرماگرم آن لحظات هیجانی، صدای تلفن مرا به سوی خویش برد و وقتی گوشی را برداشتم، دیدم صدای دوست‌داشتنی دکتر باهنر است که انگار از آسمان‌ها صحبت می‌کند، بغض‌آلود و متعجب سلام و علیک کردیم. من فکر می‌کردم او نیز در جلسه است. او گفت: دربان به من گفته بود که تو از درب خارج شده‌ای. پرسیدم: چه شد؟ تو چه شده‌ای؟ گفت: «قبل از شروع جلسه، آقای درخشان (یکی از شهدا) که خستگی مفرط مرا دید، به اصرار گفت که بروم تا استراحت کنم.

آمدم نزدیک درب بزرگ. همان لحظه که می‌خواستم نزدیک ماشین شوم انفجاررخ داد. شعله آتش تا درب خروجی رسید و شیشه‌های ساختمان وسط شکست. دیوارهای سالن عقب رفته و سقف یک‌پارچه آمده پایین. برق خاموش، صدای ضجه و استغاثه و ذکر و دعا از زیر آوار به گوش می‌رسید. آتش‌نشانی آمده و جرثقیل می‌خواهد سقف را یکپارچه بردارد. خطر ضدانقلاب هم وجود دارد و مردم نمی‌گذارند چهره‌های سرشناس در محوطه بمانند. با زور و التماس آنها را از صحنه بیرون می‌برند.»

نمی‌دانم بر زبان آوردم یا در دلم بود که به خاطر زنده ماندن ایشان خدا را شکر کردم، اما نمی‌دانستم او نیز به همین زودی‌ها مسافر است. پرسیدم: بهشتی چه شد؟ گفت: نمی‌دانم، خبرها متناقض است. می‌گویند سالم است، می‌گویند مجروح شده و می‌گویند به شهادت رسید.

آن شب برای من به درازای شب عاشقان بیدل بود، اما با این تفاوت که در سحرگاهش به جای وصل، خبر از هجران آوردند.

ساعت 2 بامداد بود که خبر آوردند بهشتی، بهشتی شده و من کوه مصیبت رفتنش را بر دوش گرفتم تا کارهای مملکت در غیاب دو رئیس قوه دچار مشکل نشود. صبح علی‌الطلوع به نخست‌وزیری رفتم تا هم بیشتر بدانم و هم ببینیم چکار باید بکنیم. قرار شد در یک پیام رادیویی با مردم صحبت کنم و دلداری‌شان بدهم!! پس از آن به مجلس رفتم، مجلسی که خانه ملت بود، حالا دیگر خانه عزا شده بود. 27 نماینده از نقاط مختلف کشور پر کشیده بودند.

کمی با نمایندگان صحبت کردم و قرار شد به مأمن دلها، یعنی جماران برویم تا دلگرمی فراق یاران را از کوه صبر یعنی امام(ره) بشنویم. 5/8 صبح روز بعد از حادثه بود که در اتاق کوچک بیرونی امام را دیدم. دل ما می‌لرزید که نکند از فراق «بهشتی مظلوم» دلش بایستد که دل امتی می‌ایستاد. با دیدن او، نمی دانم چه شد که این شعر به یادم آمد:

بشکست اگر دل من به فدای چشم مستت

سر خمّ می‌سلامت، شکند اگر سبویی

باورکردنی نبود که ایوب زمان در آن حالات که می‌دانستم آتش غم در همه وجودش شعله می‌کشد، با ذکر حادثه و لطیفه‌ای از تاریخ قدیم حوزه علمیه نجف و اشاره به سرنوش انبیاء و اولیاء به ما آرامش و اعتماد به نفس دادند.

کبوتر خیالم بر شاخسار یاد هر عزیزی می‌نشست که هنوز نمی‌دانستم زنده‌اند یا شهید شده‌اند، چون از لحظه انفجار تاکنون کسانی را دیده بودم که فکر می‌کردم شهید شدند و کسانی را که اسم‌شان قبلاً جزو مجروحان بود و یا اسم‌شان جزو شرکت‌کنندگان در جلسه نبود، اما خبر می‌آمد که شهید شده‌اند.

ذهنم به سوی بهشتی می‌رفت، صدایش، خیالش، نگاهش، مظلومیتش و تمام خاطراتی که سالهای سال با او داشتم، یک لحظه رهایم نمی‌کرد، مخصوصاً آن جمله‌ای که روزی به او گفتم: سید! با این همه تهمت و توهین چه می‌کنی؟ خندید و گفت: آسیاب به نوبت!

فکر می‌کنم سه‌شنبه بود که قرار شد پیکر شهدا را تشییع کنیم. سه نظر بود: عده‌ای می‌گفتند به اصفهان ببریم، گروهی می‌گفتند به قم ببریم و اکثریتی که می‌گفتند در بهشت‌زهرا، مرکز نور باشند. در دفترم در مجلس شورای اسلامی نشسته بودم که خبر آوردند ازدحام مردم برای تشییع شهدا بیش از حد شد. قرار شد برای مردم صحبت کنم، به محض اینکه با مردم روبرو شدم، شیون مردم چنان بلند شد که من در تمام عمرم چنان صحنه اندوه‌باری را ندیده بودم و بعدها در زمان رحلت امام دیدم. دست‌های مردم آن‌چنان در فضا حرکت می‌کرد که گویی طوفانی سهمگین مزرعه گندم رسیده‌ای را به موج انداخته است و شعاری که بر شدت اشک من می‌افزود: «هاشمی هاشمی بهشتی‌ات کو؟»

سعی می‌کردم گریه نکنم اما اشک امانم نمی‌داد، می‌دانستم همه ناظران داخلی و خارجی روی حرف‌های امروز من حساب می‌کنند. پیش از این با تکرار آیات مربوط به جنگ احد کمی خود را دلداری داده بودم و آن روز برای مردم عزادار از توطئه شومی گفتند که دشمنان انقلاب و اسلام در سر دارند.

سخنرانی آن روز من در اسناد و مدارک هست و کسانی که می‌خواهند، می‌توانند مراجعه کنند. بعد از حرف‌های من بهشتی را مردم شهر به همراه 72 شهید دیگر بر شانه‌های خویش تا بهشت زهرا بردند و من به بیمارستان برگشتم تا نگذارم داغ این خبر بر دل رفیق و هم‌سنگرمان، آیت‌الله خامنه‌ای بنشیند. حال و روز خوبی نداشت، از درد به خود می‌پیچید، اما روزنامه و رادیو می‌خواست. گفتم: به چه کارت می‌آید؟ گفت: می‌خواهم بدانم در بیرون چه خبر است!! گریه امانم نمی‌داد و به سختی بغضم را فرو نشاندم و گفتم: آری، بیرون خیلی خبرهاست که حتماً باید بدانی!!!
گویا پس از رفتن من، فهمید و اینکه بر او چه گذشت، نمی‌دانم. من بودم و مجلسی که حدنصاب نداشت. دولت بود و جلساتی که چهار عضو فعال و چندین معاون وزیرش نبودند و قوه قضائیه‌ای که رئیس آن سیدالشهدای مسافران سرچشمه بود.

آتش جنگ در غرب و جنوب شعله می‌کشید و شورای عالی دفاع سه عضو اصلی خود، دکتر بهشتی، آیت‌الله خامنه‌ای و دکتر چمران را نداشت که چند روز پیش به شهادت رسیده بود. رقبای سیاسی که بی‌کفایتی‌شان برملا شده بود، می‌خواستند روزگار را از گردش بیندازند و پس از عبور از گردنه احد حدود هفتاد تن را همراه حمزه انقلاب شهید کردند تا خیالشان از امام و یاران امام راحت شود.

روزهای تلخی بود، اما در آن تلخی‌ها و سختی‌ها، خدای بزرگ را بنازم که لحظاتی بسیار شیرین را رقم می‌زند، مخصوصاً آن روزی که نمایندگان مجروح را با برانکارد به صحن مجلس آورده بودند تا جلسه به حد نصاب برسد و وقتی صدای زنگ آغاز جلسه را نواختم، بر عظمت خون شهیدان درود فرستادم که با موج‌آفرینی خویش نمی‌گذارند دریای انقلاب راکد شود.

پیر کنعانی انقلاب در هجران یوسف خویش سخنانی گفت که برای ما و دشمنان، مایه دلگرمی و دلسردی بود.

مخصوصاً جمله‌ای که همه - دوست و دشمن را- به آتش کشید این بود که «بهشتی مظلوم زیست و مظلوم مرد» تعبیر مظلوم برای مرگش تمام تارهای عنکبوتی نفاق را بر هم ریخت و تعبیر مظلوم برای زندگی‌اش، آه از نهان‌خانه دلهایی برآورد که با فریب‌خورده بودند و طعنه‌ها را آغشته به توهین و تهمت کرده بودند و در هر فرصتی به حریم پاک زندگی‌اش می‌افکندند.

اینک از آن روزها 29 سال می‌گذرد، 29 سالی که اوراق دفترش هر روز حادثه‌ای را در سینه خویش دارد. انقلاب جوان با همه فراز و فرودها در مسیر تکامل است و امام نیست، اما وصیت‌نامه و مجموعه آثار گفتاری، شنیداری، نوشتاری و دیداری‌اش چراغ راه ماست.

دشمنان نیز هستند، اما رنگ عوض کرده‌اند. هنوز در کیش و کمان دشمنی خویش تیرهای توهین و تهمت و دروغ را دارند که هر از چند گاهی چشم بسته و چشم باز می‌اندازند. گاهی به هدف می‌خورد و گاهی مثل همیشه بر سنگ.

ما نیز با همه سفارشاتی که از پیرو مراد خویش داشتیم، شاید به خاطر دلتنگی‌های زمانه، سعه صدر سابق را نداریم.
دشمنان ما وسیع‌تر شده‌اند، اما دایره دشمن‌شناسی ما محدود شده است. دشمنان دوست‌نما در ما رخنه کرده‌اند و بر پنجره نگاه ما برای رویت دوردست‌ها گل گرفته‌اند، روزمرگی ما را به اضطراب واداشته است.

مشفقانه‌ترین انتقادها را برنمی‌تابیم و نقشه‌های شوم دشمنان دوست‌نما را درنمی‌یابیم. نفاق را صداقت، توهین را صراحت، دروغ را درایت، تهمت را شجاعت و شعار را بصیرت می‌دانیم. اما در این آشفته بازار، انقلاب اسلامی و آرمان‌های امام راحل آن عزیزی است که:

گر نگه‌دار وی آن است که من می‌دانم
شیشه را در بغل سنگ نگه می‌دارد

انقلاب آن روزها اگر با رفتن مطهری، بهشتی، باهنر و رجایی احساس خلاء می‌کرد - که با وجود امام نمی‌کرد-، امروز مطهری‌ها، بهشتی‌ها، باهنرها و رجایی‌ها فراوانند و حتی اگر تیر تهمت‌ها برای ترور شخصیت‌ها زهرآگین شود، پادزهر داوری مردم نمی‌گذارد بار گرانقدر این درخت تناور، یعنی انقلاب اسلامی خشک و حتی شاخ و برگ‌هایش پژمرده گردد.

سرچشمه انقلاب هنوز جوشان است و زلال جاری آن شاید در مسیر گل‌آلود شود، اما این وعده تخلف‌ناپذیر خداوندی در «استعینوا بالصبر و الصلاه» و «ان تنصروا الله ینصرکم» است که انشاءالله به اقیانوس ظهور حضرت حق می‌پیوندد.

این البته تنها اتفاق مهم جلسه اخیر نبود چرا که اعضای هیات موسس دانشگاه آزاد بار دیگر بر وقف اموال و دارایی های 250 هزار میلیارد تومانی این دانشگاه تاکید کردند و حتی فرم های بودجه موقوفات دانشگاه آزاد را به تصویب رساندند.

جلسه اخیر هیات موسس دانشگاه آزاد البته یک مهمان ویژه نیز داشت. میرحسین موسوی، از رهبران مخالفان دولت ایران که در مصوبه اخیر شورای عالی انقلاب فرهنگی به ریاست احمدی نژاد، نامش از هیات موسس دانشگاه آزاد حذف شده بود، مهمان ویژه جلسه ای بود که خروجی آن توسط حامیان دولت به "از رو بستن شمشیر توسط دانشگاه آزاد" تعبیر شد.

آنگونه که سایت های خبری جریان حاکم گزارش داده اند، حضور موسوی در جلسه اخیر هیات موسس دانشگاه آزاد به دعوت و اصرار اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس هیات موسس صورت گرفته است.

"جوان آنلاین" از سایت های منتسب به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی طی گزارشی در این خصوص نوشته که علاوه بر موسوی، محمد هاشمی و یاسر هاشمی نیز به این جلسه دعوت شده بودند اما ننوشته که آیا این افراد در جلسه فوق حضور داشته اند یا نه.

آنگونه که این سایت خبر داده، حضور میرحسین موسوی در این جلسه واکنش حجت الاسلام محسن قمی، که در سال 1386 به عضویت در هیات موسس دانشگاه آزاد منصوب شده را به دنبال داشته که با اشاره به مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی، شرکت موسوی در جلسه فوق را غیر قانونی دانسته است.اما هاشمی رفسنجانی با تاکید بر غیر قانونی بودن مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی، این اعتراض را وارد ندانسته است.

سایت جوان آنلاین ضمن ابراز بی اطلاعی از خروجی این جلسه، مدعی شده که جلسه فوق با هدف "راه اندازی فتنه ای جدید حول محور دانشگاه آزاد" بر پا شده است.

شورای عالی انقلاب فرهنگی به ریاست محمود احمدی نژاد، چهارم خرداد با اصلاح اساسنامه دانشگاه آزاد، شهاب الدین صدر، نسرین سلطان خواه، محمد حسن شجاعی فرد، فرهاد رهبر و فرهاد دانشجو را به عنوان اعضای جدید هیات موسس این دانشگاه معرفی و در مقابل نام میرحسین موسوی را از این هیات حذف کرد.

موسوی در کنار هاشمی رفسنجانی، عبدالله جاسبی، سید علی خامنه ای، سید عبدالکریم موسوی اردبیلی و سید حسن خمینی، موسسان اولیه دانشگاه آزاد اسلامی بودند. با رسیدن علی خامنه ای به مقام رهبری جمهوری اسلامی و درگذشت سید احمد خمینی، هیات موسس دانشگاه آزاد برای مدت ها با چهار نفر تشکیل جلسه می داد تا اینکه در شهریور سال 1386 نام علی اکبر ولایتی، حسن حبیبی، محسن قمی، حمید میرزاده و سید حسن خمینی نیز به این جمع اضافه شد.

دانشگاه آزاد عقب نشینی نمی کند

آنگونه که خبرگزاری های ایران اعلام کرده اند، هيات مؤسس دانشگاه آزاد در جلسه اخير خود كه به رياست هاشمي رفسنجاني برگزار شد، مجدداً بر وقف اموال اين دانشگاه تأكيد کرده و فرم‌هاي بودجه موقوفات را نيز به تصويب رسانده است.

در اين اجلاس که دوم تیرماه برگزار شد، ابتدا در مورد اساسنامه دانشگاه آزاد اسلامي بحث و تبادل نظر شد و سپس با توجه به اينكه دانشگاه آزاد اسلامي يك موسسه غيردولتي و غيرانتفاعي است و اموال آن نيز طبق مصوبه هيات متوليان وقف شده و به ثبت رسيده است، مقرر شد براي جلوگيري از ضرر و زيان موقوفات دانشگاه، پيگيري‌هاي قانوني براي رفع اشكالات اساسنامه در مورد وقف دانشگاه و هم در مورد امر غيردولتي بودن آن به عمل آيد.

در جلسه هيات متوليان فرم‌هاي بودجه موقوفات دانشگاه آزاد اسلامي شامل فصول اول، دوم و سوم مشتمل بر هزينه‌هاي عمراني، اداري و پشتيباني و مصارف موقوفات بر اساس وقفنامه مصوب به تصويب رسيد و مقرر شد با حضور دبير هيات نظار موقوفات، دبير هيات متوليان، رييس دانشگاه آزاد اسلامي و كارشناسان وقف بودجه موقوفات سال 1389 دانشگاه، بر اساس فرم‌هاي مصوب در چارچوب مفاد وقفنامه تنظيم و براي تاييد نهايي به امضاي هيات متوليان برسد.

وقف اموال دانشگاه آزاد که مسئولان آن مدعی هستند نظر فقهی مساعد آیت الله خامنه ای برای آن را کسب کرده اند و مصوبه شورای عالی انقلاب فرهنگی برای خارج کردن کنترل این دانشگاه از دست موسسانش و سپس مصوبه مجلس و حکم دادگاهی در تهران به نفع دانشگاه آزاد، یکی از بزرگترین چالش های سیاسی ایران در یکسال گذشته پس از اعتراضات گسترده مردم به کودتای 22 خرداد 88 بوده است.

محمود احمدی نژاد از بدو روی کار آمدن در تیرماه 1384 همواره بر "برخورد انقلابی" با دانشگاه آزاد و "قطع دست غارتگران بیت المال" از این دانشگاه تاکید کرده است. در مقابل مسئولان دانشگاه آزاد همواره تاکید کرده اند که تلاش جریان حاکم در جمهوری اسلامی برای مقابله با این دانشگاه با "اهداف سیاسی و مغرضانه" است.

دلیل اصرار هاشمی به حضور موسوی چیست؟

همزمان با حضور میرحسین موسوی در جلسه هیات موسس دانشگاه آزاد، شبکه ایران با انتقاد از این مسئله پرسید که دلیل اصرار هاشمی برای شرکت موسوی در جلسه فوق چه بوده است؟

این سایت نوشت: "آنچه در این میان تعجب فعالان سیاسی را به دنبال داشته است، اصرار شدید آقای هاشمی برای حمایت از میرحسین موسوی بعد از تمامی اقدامات ساختارشکن وی در سال گذشته است؛ اقداماتی که سبب شد تا مردم در مناسبت‌های مختلف نسبت به او ابراز برائت کنند."

رجانیوز هم طی یادداشتی در این باره نوشت: "اگر بحث فتنه بعد از انتخابات است، تمام موضوع را در کهریزک خلاصه می کنند و دعوای با نظام را به دعوای جناحی تقلیل می دهند تا خود را به عنوان ضلع میانی ماجرا بر کرسی حق بنشانند. اگر موضوعِ دانشگاه آزاد است، باز در نقش مدافع روشنفکر دانشگاه آزاد ظاهر می شوند. اگر موضوع سیدحسن است، در حکم وکیل مدافع او سخن می گویند و غیر خود را سپاه عمرسعد می خوانند و بعضا حتی می کوشند تا تطهیر او را نتیجه بگیرند و او را شخصیتی برجسته و مظلوم معرفی کنند چنانکه در مورد هاشمی نیز برخی چنین کردند و می کنند. این در واقع یک جریان است که از آبشخور پلورالیسم سیاسی سیراب می شود. آیا این مسئله و این نقش آفرینی ها در مواجهه با اسلام انقلابی و اسلام ناب تأمل برانگیز نیست؟"

اما شاید تندترین واکنش در این میان متعلق به شبکه ایران باشد که مقاومت دانشگاه آزاد در برابر دولت احمدی نژاد را به "بستن شمشیر از رو" تعبیر کرده است.

این سایت حامی دولت نوشت: "ادعای مسئولین دانشگاه آزاد مبنی بر وقف اموال ده‌ها هزار میلیارد تومانی آن و تاکید چندین باره در حالی است که علاوه بر اساسنامه جدید دانشگاه آزاد، شورای انقلاب فرهنگی نیز به عنوان بالاترین مرجع تصمیم گیری در این خصوص، وقف اموال دانشگاه آزاد را غیرقانونی و خلاف اساسنامه جدید دانسته است."

دانشگاه آزاد کوتاه نیاید، خودمان رئیس انتخاب می کنیم

به دنبال امتناع هیات موسس دانشگاه آزاد از قبول اساسنامه جدید و جلوگیری از شرکت منصوبان شورای عالی انقلاب فرهنگی در جلسات این هیات، حامیان دولت برای وادار ساختن این دانشگاه به عقب نشینی به تهدید روی آورده اند.

در همین راستا شبکه ایران با استناد به "اخبار رسیده از هیات امنای دانشگاه آزاد" خبر داد که: "هیئت امنا بعد از برگزاری چند جلسه برای معرفی اعضای مورد نظر خود به شورای عالی انقلاب فرهنگی به نتیجه نرسیدند و عملا با این تصمیم خود بنا دارند در مقابل اساسنامه جدید که حکم و قانون شورای عالی انقلاب فرهنگی است، ایستادگی کنند."

این سایت در ادامه تهدید کرده: "در صورتی که هیات امنا اقدام به معرفی اعضای مورد نظر خود نکند گروه 5 نفره شورای عالی انقلاب فرهنگی و سایر اعضای می توانند رئیس جدید دانشگاه آزاد را معرفی نمایند."

شبکه ایران سپس اقدام به انتشار گفت و گویی با فردی به نام نورالله حیدری دستنایی که او را نماینده فارسان در مجلس معرفی کرده، نموده و از قول او نوشته است: "اگر حکم شورای عالی انقلاب فرهنگی بر زمین مانده و عملی نشود، قطعا این اختیار را دارد که خود راسا وارد عمل شده و طی جلسه ای رئیس جدید را انتخاب نماید."

گفتنی است حتی بر مبنای اساسنامه جدید مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی، حکم رئیس جدید دانشگاه آزاد باید به تایید هیات موسس و رئیس آن یعنی هاشمی رفسنجانی برسد.

بسیج مانع جاسبی می شود؟

تمام این اتفاقات در شرایطی رخ می دهد که گزارش هایی درباره سازماندهی نیروهای شبه نظامی بسیج دانشجویی و انصار حزب الله برای تجمع در برابر ساختمان مرکزی دانشگاه آزاد و ممانعت از ورود عبدالله جاسبی به دفتر کارش در صبح امروز در رسانه ها منتشر شده است.

به گزارش سایت میزان، پس از تائید این خبر هاشمی رفسنجانی نیز رایزنی های گسترده ای برای دفاع از دانشگاه آزاد انجام داده است. او همچنین خواستار برگزاری جلسه ای با حضور رهبری و سران قوا برای بررسی مسائل مربوط به دانشگاه آزاد شده که تا این لحظه دفتر رهبری هیچ پاسخی به درخواست وی نداده است.

حملات بسیج دانشجویی و گروه های حزب الله به دانشگاه آزاد و جاسبی در حالی صورت می گیرد که در دوران اصلاحات نیروهای انصار حزب الله به تجمع دانشجویان اصلاح طلب معترض به عملکرد جاسبی حمله می کردند و حسین الله کرم، از رهبران این گروه در سخنانی در سال ۷۷ دانشگاه آزاد را سنگری خوانده بود که نباید به دست اصلاح طلبان بیفتد.

اما پس از گذشت ۱۱ سال امروز نیروهای بسیج دانشگاهی به فرماندهی علیرضا زاکانی نماینده فعلی تهران و فرمانده سابق بسیج دانشجویی و همچنینی رسایی از نزدیکان مصباح یزدی حملات سنگینی را برای خارج کردن گسترده ترین نهاد غیر دولتی ایران از دست هاشمی و جاسبی آغاز کرده اند.

علی لاریجانی رئیس مجلس نیز در سخنانی با اشاره صریح به هدایت شده و هدفمند بودن اعتراضات علیه مدیریت دانشگاه آزاد از مراکز و نهادهایی که تجمعات علیه دانشگاه آزاد در مقابل مجلس را راه انداختند انتقاد کرد.

پس از مصوبه مجلس شورای اسلامی درباره قانونی بودن وقف اموال دانشگاه آزاد، حدود 200 نفر از نیروهای بسیج دانشجویی و انصار حزب الله با تجمع در برابر مجلس به سر دادن شعارهای تند و بی سابقه ای علیه نمایندگان مجلس هشتم و رئیس آن علی لاریجانی پرداختند.

چند تن از نمایندگان حامی دولت مانند مهدی کوچک زاده و حمید رسایی نیز با حضور در جمع این افراد از آنها حمایت کردند که این مسئله واکنش تند لاریجانی و برخی دیگر از نمایندگان مانند علی مطهری و کاظم دلخوش ـ از اعضای اصلی فراکسیون اصولگرایان ـ را برانگیخت.

گفته می شود در صورت برگزاری تجمع مقابل دفتر جاسبی، شرکت کنندگان در این تجمع نیز همان کسانی باشند که پیش از این در برابر مجلس تظاهرات کرده بودند.همان کسانی که به نوشته سایت عصر ایران با اتوبوس به محل منتقل شده بودند و از امکاناتی مانند آبسردکن و نهار رایگان برخوردار بودند.

چند روز پیش یکی از فرماندهان بلندپایه سپاه اعلام کرده بود که بسیجیان و سپاهی ها از دانشگاه آزاد ناراحت هستند.

روزآنلاین